• ถ้าประกาศใน fiwfans จะเสียค่าประกาศ 400 บาท/คน/เดือน
• ถ้าติด superstar จะเสียเพิ่ม 1000 บาท/คน/สัปดาห์
• โดยเฉลี่ยมีคนลงประกาศวันละ 1100 คน
• ดังนั้นเว็บมีรายได้ 400 x 1100 = 440,000 บาท/เดือน หรือ 5,280,000 บาท/ปี
• โดยเฉลี่ยมีเด็กประมาณ 60% ทึ่คิด superstar ดังนั้นเว็บมีรายได้ 1100 x (60/100) 1000 x 52 = 34,320,000 บาท/ปี
• ดังนั้นโดยเฉลี่ยเว็บมีรายได้ = (34,320,000+5,280,000)/12 = 3,300,000 บาท/เดือน

The post เว็บ fiwfans มีรายได้เท่าไร? appeared first on A blog.

จริงๆ ขนมแมวดำ ถูกผลิตโดย ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 28 ก.ย. 2499 ทุนจดทะเบียน 8 ล้านบาท มีรายชื่อผู้เป็นหุ้นส่วน 7 คน ลงหุ้นด้วยเงินสด ในจำนวนที่แตกต่างกันไป และมีที่ตั้งสำนักงานใหญ่ อยู่ที่ อ.เมืองสมุทรสาคร จ.สมุทรสาคร

ซึ่ง โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จริงๆโรงงานนี้ไม่ได้มีแต่ขนมแมวดำนะ มีขนมในตำนานอีกหลายอย่าง เช่น ลูกอมตราจรวด, ฮารีส (ลูกอมรสมะนาว), ทอฟฟี่รสต่างๆ, ลูกอมตราฟรุทชิววี่ และอื่นๆอีก และเอาจริงๆงบการเงินก็ไม่ได้แย่ด้วย โดยมีงบการเงินช่วงปี 2561 – 2565 ดังนี้

รายได้รวม

ปี 2561 จำนวน 34,557,491.71 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,521,681.76 บาท
ปี 2563 จำนวน 23,218,560.33 บาท
ปี 2564 จำนวน 20,634,106.78 บาท
ปี 2565 จำนวน 29,450,113.89 บาท

รายจ่ายรวม

ปี 2561 จำนวน 33,132,347.10 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,681,196.38 บาท
ปี 2563 จำนวน 22,751,674.02 บาท
ปี 2564 จำนวน 19,796,132.60 บาท
ปี 2565 จำนวน 28,514,514.79 บาท

ทั้งนี้ข้อมูลงบการเงิน 5 ปีย้อนหลัง พบว่า ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ มีกำไร-ขาดทุน ดังนี้

ปี 2561 กำไร 1,139,935.69 บาท
ปี 2562 ขาดทุน 337,898.59 บาท
ปี 2563 กำไร 381,304.64 บาท
ปี 2564 กำไร 740,201.37 บาท
ปี 2565 กำไร 729,951.10 บาท

จะเห็นได้ว่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานี้ ยอดขายปีละ 20-34 ล้าน กำไรปีนึงก็หลายแสนต่อปีไปจนถึงหลักล้านก็มี มีกำไรลดช่วงโควิดหน่อย แต่หลังโควิดก็ฟื้นตัวมาตลอด ฟื้นเร็วด้วย ดูไม่มีเหตุผลให้ต้องปิดเลย แต่ข่าวมันก็ออกแค่นี้ กดไปอ่านก็ไม่มีบอก ทำตัวเป็น clickbait ก็เลยต้องหาเองว่าปิดทำไม ก็เลยเจอความจริงดังรูป

สรุปก็คือ หุ้นส่วนตายหมดแล้ว ก็เลยปิด

แต่เอาจริงๆขายโรงงานก็น่าจะมีคนซื้อนะเพราะ product หลายตัวยังติดตลาด ยอดขายก็กำไรทุกปี ขนาดโควิดยอดขายตกแต่ก็ยังกำไร หลังโควิดยอดขายโตขึ้นมาอีก 10 ล้าน ถ้าขายนี่แค่ asset ตัวโรงงานก็มีมูลค่าเยอะแล้ว แล้วยังมีทรัพย์สินเรื่องตัว product ที่ขายได้ติดตลาดมานานแล้วอีก

The post ทำไมถึงเลิกผลิตขนมแมวดำ appeared first on A blog.

1. เข้าเว็บ https://landsmaps.dol.go.th/
2. เลือกจังหวัด เลขอำเภอ และใส่เลขที่โฉนดตามรูป จากนั้นกดค้นหา
   
3. จะปรากฎรายละเอียดดังภาพ ซึ่งจะบอกเราว่าเนื้อที่เท่าไร ราคาประเมินเท่าไร สงสัยโทรหาใครเบอร์ไหน
4. กรณีอยากดูข้อมูลแปลงอื่นๆ เราสามารถกดที่บล็อกสีแดงๆในรูปได้เลย จะปรากฎข้อมูลของโฉนดในบล็อกนั้นๆขึ้นมาให้
5. กรณีอยากดูแบบ street view ให้กดที่ … มุมขวาล่าง จะปรากฎดังภาพ แล้วเลือก street view

The post วิธีการดูโฉนด ราคาประเมินจากกรมที่ดิน แบบออนไลน์ appeared first on A blog.

• มหาลัยปรับตัวตามตลาดแรงงานไม่ทัน เพราะโลกเปลี่ยนไว แต่มหาลัยใช้โมเดลเดิมๆคือ เรียนนาน แล้วใช้ยาวๆไปตลอดอายุการทำงาน ซึ่งมันไม่ค่อยเวิกแล้ว เพราะโลกเปลี่ยนไวมาก เดี๋ยวนี้ สกิลต้องรีบเรียนให้พอใช้งานได้ แล้วมาฝึกให้เก่งตอนทำงาน แล้วพอสัก 5-10 ปี ก็มา reskill ใหม่ เพราะสกิลหมดอายุไวมาก แต่มหาลัยเองก็มีปัญหา เพราะการหาผู้เชี่ยวชาญในศาสตร์ใหม่ๆไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างก่อนหน้านี้ 3-4 ปี เรารู้ว่า data science มา แต่มหาลัยก็เตรียมตัวไม่ทัน เพราะผู้เชี่ยวชาญยังมีน้อยมาก แต่มหาลัยก็ยังแก้ปัญหาด้วยวิธีเดิมๆด้วยการสร้างขึ้นมาเอง ส่งไปเรียนต่อ แต่กว่าจะพร้อมก็ตลาดวายแล้ว หรืออย่างตอนนี้ เรารู้ว่า AI มาแน่ แต่ผู้เชี่ยวชาญ AI ในไทยจริงๆ ยังมีไม่กี่คนด้วยซ้ำ แล้วน้อยคนมากๆที่จะเป็นอาจารย์มหาลัย
  ในขณะที่คนที่ทำงานแล้ว ถ้าโชคดี จะได้ฝึก skill ใหม่ๆพวกนั้น ในระหว่างทำงานไปด้วยเลย อย่าง AI เชื่อว่าตอนนี้หลายที่ก็เริ่มนำ AI มาช่วย forcast เรื่องต่างๆ กันแล้ว ไม่ว่าจะการสั่งซื้อ ยอดขาย นั่นทำให้คนกำลังทำงานได้เรียนรู้ไปด้วย
• แนวโน้มองค์กรทุกที่คือลดคน เพราะ digital transformation และมีโควิด19 เป็นตัวเร่ง แต่ส่วนใหญ่ไม่ได้ลดทันทีแบบปลดคนออก แต่ลดแบบปล่อยคนเก่าเกษียณ แล้วไม่รับคนใหม่มาเติม ตัวอย่างองค์กรใหญ่ๆที่ใช้วิธีนี้อย่างเห็นได้ชัดคือ ข้าราชการ, SCB, การไฟฟ้า
  จริงๆ digital transformation มีมานาน แต่มักนำร่องกับองค์กรชั้นนำก่อน เช่น CP เพราะว่าการลงทุนกับระบบอัตโนมัติใช้เงินลงทุนสูง สำหรับองค์กรที่ไม่ใหญ่มาก การจ้างคนจึงยังคุ้มกว่าอยู่ แต่พอ covid-19 มา เหมือนถูกบีบบังคับใช้เอา tech มาใช้แบบไม่มีทางเลือก
• การเฟ้อของตลาดอุดมศึกษา เมื่อ 40 ปีที่แล้ว เรามีประชากรเกิดปีละ 1 ล้านคน แต่มีที่นั่งในมหาลัยแค่ 4 หมื่นที่นั่ง ปัจจุบันประชากรเราเกิดแค่ปีละ 5-6 แสน แต่มีที่นั่งในมหาลัยเกือบ 3 แสนที่นั่ง (แต่มีคนเรียนจริงๆแค่ประมาณ 2 แสน) นั่นทำให้ทุกวันนี้ เราจะเห็นว่ามีงานที่ใช้วุฒิต่ำกว่าปริญญาตรีว่างเต็มไปหมด ไม่ว่า จะ ม.6 ปวช. ปวส. แต่งานของ ป.ตรี จริงๆกลับหายากกว่ามาก จนคนจบ ป.ตรี หลายคน ต้องยอมลดวุฒิไปทำงาน 7-11 บ้าง อะไรบ้าง
• ประเทศไทยไม่เกิดการย้ายงานครั้งใหญ่ ที่อเมริกา หลังจบ covid-19 เหตุการณ์นึงคือ คนลาออกจำนวนมหาศาล เพื่อย้ายงาน แต่ที่ไทยไม่เกิดเหตุการณ์นี้
• ปัญหาเศรษฐกิจ และปัญหาเชิงโครงสร้าง บริษัทที่จ้างคนต่อยอดขายเยอะๆมักเป็นธุรกิจ SME แต่ SME ตายไปเยอะมาก พอไปดู SET100 ของไทย จะเห็นว่าบริษัทใน SET100 แทบไม่มี tech company เลย บ่งบอกว่า innovation ในไทยนั้นต่ำมาก แต่กลับมีแต่บริษัทที่ทำพวกโครงสร้างพื้นฐาน บ่งบอกว่าเรามีการผูกขาดมาก เอื้อประโยชน์ให้ธุรกิจดั้งเดิมขนาดใหญ่สูง ใช้ระบบเส้นสายและโครงสร้างทางกฏหมายให้บริษัทใหญ่ได้เปรียบ จนบริษัทเล็กๆที่ใช้ innovation สู้ แต่ไม่มีอำนาจด้านอื่นเสียเปรียบในการแข่งขันจนไม่สามารถก้าวมาเป็นบริษัทใหญ่ได้ อย่างไรก็ดี บริษัทใหญ่ในไทย ได้ใช้วิธีตัดหน่วยงานย่อยมาทำ innovation เองเพื่อความคล่องตัว แต่ถ้าเมื่อไรที่รู้ว่าสู้บริษัทเล็กๆไม่ได้ ก็จะชิงซื้อบริษัทเล็กๆก่อนจะโต ซึ่งบางทีซื้อมาก็ไม่ได้เอามาทำไร ซื้อมาดองก็เยอะ
• ปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ทำให้ตลาดในประเทศไม่โต (คนสูงอายุกินใช้ น้อยกว่าคนหนุ่มสาว พูดให้เห็นภาพ สมมติเราเปิดร้านข้าวในหมู่บ้านนึงที่มีสัก 100 คน ร้านเราขายได้วันละ 100 จาน ต่อมาหมู่บ้านนั้นไม่มีเด็กเกิดใหม่ มีแต่คนแก่ เราไม่มีทางขายได้วันละ 100 จาน เท่าเดิมแน่นอน) การทำให้ตลาดภายในโตต่อได้ ต้องโตด้วยแนวลึก คือหา innovation ใหม่ มาเพื่อให้เกิดตลาดใหม่ๆ แต่ปัญหาก็ย้อนกลับไปข้อที่แล้ว บริษัท เลือกใช้วิธีตีกินแนวกว้าง มากกว่าหาทางโตแนวลึก เพราะง่ายกว่า เห็นยอดชัดเจนกว่า (จริงๆในระบบบุคคลก็ทำกันแบบนี้นะครับ เพราะพอตลาดไม่โต มันทำให้รายได้เดิมมันเพิ่มยาก หลายๆคนที่มีความสามารถเลยเลือกที่จะหางานที่ 2 3 4 ทำเพิ่ม แต่นั่นก็ทำให้คนยังไม่มีงาน หางานยากขึ้นไปอีก)
  นอกจากนี้ การกระตุ้นการบริโภคในประเทศที่รัฐบาลพยายามก็เรียกว่า ใช้จนกระสุนหมด ไม่ว่าโครงการคนละครึ่ง เราเที่ยวด้วยกัน รวมถึงโครงการแจกเงินต่างๆ ที่รัฐบาลพยามเข็นมากระตุ้นการบริโภค ก็ใช้กันจนเกลี้ยงแล้ว นอกจากนี้รัฐบาลยังพยายามใช้จ่ายด้วยการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ เพื่อเทเงินลงไปให้เกิดการจ้างงาน แต่ก็ใช้จนสัดส่วนหนี้ต่อ GDP เต็มเพดานแล้ว ดังนั้นกระสุน หมดแล้ว
  พอการบริโภคในประเทศไม่โต ความหวังเราเลยอยู่ที่ภายนอก นั่งก็คือการส่งออก และท่องเที่ยว ซึ่งก็อย่างที่เห็น ท่องเที่ยวตายเรียบ แต่ส่งออกพึ่งมาฟื้นตอนค่าเงินบาทอ่อน

นอกจากนี้เด็กจบใหม่ยังมีความกดดันไม่ว่าจะเป็นค่าเทอมที่แพงขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก แล้วภาระก็สูงจากปัญหาสังคมผู้สูงอายุ (ทั้งบ้านมีลูกหลานไม่กี่คน แต่ปู้ย่าตายายป้าๆลุงๆเต็มไปหมด และส่วนใหญ่ไม่ได้วางแผนเกษียณกันไว้) สวนทางกับตลาดจบใหม่ ที่เงินเดือนต่ำลง (ซึ่งเอาจริงๆก็เป็นไปตามหลัก demand supply นั่นแหละ เพราะถ้าหาคนทำงานเงินเดือนเท่านั้นไม่ได้ เค้าคงไม่ให้แค่ 15000 บ้าง 12000 บ้าง 9000 ยังมี แต่มันมีคนยอมทำไง)

แล้วเด็กจบใหม่จะทำอย่างไร?

คำแนะนำสำหรับผมคือ หางานในฝันก่อนก็ได้ แค่ไม่ควรใช้เวลาเกิน 6 เดือน หรือเต็มที่ไม่เกิน 1 ปี และในระหว่างที่หาให้พยายามศึกษาเพิ่ม skill ใหม่ๆไปด้วย เพราะสกิลที่เรามี มันอาจตันแล้วจริงๆ หรือไม่ก็แข่งขันกันสูงจนเกินไป ถ้าเกิน 1 ปี ต้องมั่นใจว่ารับมือกับ 3 ปัญหาให้ได้ คือ

1. มั่นใจว่าตอบได้ว่า ทำไมจบมานานแล้ว ยังไม่ทำงาน? ถ้าเรามีเหตุผลที่ดีพอ โอเค ผ่านได้ แต่ถ้าตอบว่าหางานไม่ได้ จะนำไปสู่ข้อ 2
2. จะคลายความสงสัยของผู้สัมภาษณ์ได้อย่างไร ว่าทำไมที่ผ่านมาไม่มีคนเลือกเราเลย? ถ้าคลายข้อสงสัยได้ ไปข้อ 3
3. เราจะจัดการกับความมั่นใจยังไง ความจริงก็คือ พอคนเราไม่ได้ทำงานนานๆ เราจะค่อยๆเสียความมั่นใจไปเรื่อยๆ และความรู้สึกไร้ค่า มันจะมาค่อยๆกัดกินเรา เราจะ manage ความรู้สึกนี้ได้อย่างไร?

ถ้าเคลีย 3 ข้อไม่ได้ แนะนำว่า มีงานอะไร ก็ยอมทำไปก่อน เพราะเก็บประสบการณ์ และหาช่องทาง โอกาสใหม่ๆในชีวิต ช่องทางและโอกาส เราอาจเจอหรือไม่เจอก็ได้ แต่ถ้าเราอยู่เฉยๆ เราไม่มีทางเจอแน่นอน

นอกจากนี้ ปฏิเสธไม่ได้ว่า หลายคน มีมุมมองบวกต่อน้องที่หางานทำไม่ได้แต่ยอมทำงานต่ำกว่าวุฒิ หรืองานไม่ตรงสายมาก่อน เช่น รู้สึกว่า เป็นคนไม่เรื่องมาก มีอะไรก็ยอมทำไปก่อน ถ้าวันนึงต้องทำอะไรที่ไม่ใช่หน้าที่หลัก ก็น่าจะไม่มีปัญหา, เป็นคนอดทน สู้ชีวิต, ยิ่งถ้าเคยผ่านงานหนักๆมาก่อน ก็มักไม่ค่อยบ่นบริษัทว่า ที่นี่งานหนัก เงินเดือนน้อย (เพราะรู้ว่าที่ๆนรกกว่ามีอยู่จริง) นอกจากนี้คนที่เคยทำงานจริงมาก่อน แม้จะไม่ตรงสายงานที่ตัวเองทำ แต่ก็ได้ฝึก soft skill ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การสื่อสาร, การงานร่วมกับคนอื่น, การแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เป็นต้น

แม้ว่าคำแนะนำนี้ อาจขัดใจหลายคน เพราะเหมือนเป็นการยอมให้คนอื่นเอาเปรียบ แต่โลกความจริงมันก็เป็นแบบนี้ เหมือนขายของสักอย่างทั้งชีวิต แล้ววันดีคืนดีมีร้านใหญ่กว่า ทุนหนากว่า มาเปิดตรงข้ามเรา ถ้าเราสู้ได้ ใครจะไม่อยากสู้ แต่ถ้าสู้ไม่ได้จริง ยอมเข้าร่วมเป็นพันธมิตร ร้านสาขา หรือไปเป็นลูกจ้าง ก็ยังดีกว่าตายไปเฉยๆ เราคนเดียวเปลี่ยนระบบไม่ได้ เพราะมันมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้เป็นแบบนี้ตามที่กล่าวมาข้างต้น ที่ผ่านมาแรงงานจึงต้องรวมเป็นสหภาพ เป็นหน่วยงาน เพื่อให้มีพลังพอจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้

สุดท้าย ไม่อยากให้โทษว่า ปัญหาพวกนี้ เป็นสิ่งที่คนรุ่นก่อนทำเอาไว้ เพราะในแต่ละรุ่น ก็มีความยากง่ายไม่เหมือนกัน เหมือนที่คนแต่ก่อนชอบบ่นเด็กรุ่นใหม่ “ไม่มีความอดทน” เพราะรุ่นก่อนมองว่าเดี๋ยวนี้เทคโนโลยีเยอะ สะดวกสบาย ไม่เหมือนรุ่นตัวเอง ต้องเริ่มจาก 0 ทุกอย่าง แต่เด็กรุ่นใหม่ก็มองผู้ใหญ่ว่า ทำไมยึดติด ไม่รับฟังความเห็น ตอนมีโอกาสทำไมปล่อยทิ้งไว้จนปัญหาตกทอดมาถึงรุ่นตัวเอง เพราะความจริงแล้ว คนแต่ละรุ่น ก็มีความยากง่ายในชีวิตไม่เหมือนกัน

เปรียบเหมือน คนรุ่นก่อนเหมือนมาบุกเบิกทุ่งหญ้าร้างที่ไม่มีอะไรเลย แต่คนรุ่นใหม่เกิดมาพร้อมสวนที่เต็มไปด้วยแอปเปิ้ลเต็มสวนแล้ว แต่ปัญหาของคนรุ่นใหม่คือ มีแอปเปิ้ลเต็มสวนก็จริง แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของแอปเปิ้ลเหล่านั้นเลย ครั้นจะปลูกใหม่ ก็เหลือพื้นที่ให้ตัวเองปลูกไม่มากแล้ว จึงต้องหนีไปทำอย่างอื่นแทน

The post ทำไมเด็กจบใหม่จึงหางานยาก? appeared first on A blog.

ถ้าเป็นระดับ Operation เนี่ย ปัญหาอย่างนึงที่เรียกเงินเดือนยากคือ ตอนสัมภาษณ์ เราได้คุยกับหัวหน้า ซึ่งหัวหน้าเค้าอยากได้คนที่มารันตาม process ที่เค้ามีอยู่แล้ว ดังนั้น เค้าไม่ได้อยากได้คนเก่งไรมาก เค้าแค่หาคนมา fill ตรงนั้น ให้ process มันรันต่อได้ก็จบ ในขณะที่เค้าต้องบริหาร budget ของทีมด้วย

ดังนั้น ผมว่าระดับ Operation สัมภาษณ์ยาก นอกจากจะถามเรื่อง Environment ทัศนคติ และอื่นๆประกอบแล้ว ยังถามเรื่องทางเทคนิค เพื่อให้มั่นใจได้ว่าคุณทำงานนั้นได้จริงๆ ก่อนตัดสินใจรับ

แต่ถ้าขึ้นไประดับสูงแล้ว จากประสบการณ์ผมแล้ว สัมภาษณ์ง่ายกว่ากันเยอะครับ

การจ้างงานที่เหนือกว่าระดับ Operation ไปอย่างน้อย 2 ขั้น หลายครั้งมักไม่มีกรอบเงินเดือน และเรามักได้สัมภาษณ์กับเจ้าของหรือผู้บริหารโดยตรง และอาจมีเพื่อนร่วมงานในระดับเดียวกันมาร่วมด้วย

ซึ่งการคุยกับผู้บริหารโดยตรง การสัมภาษณ์จะเหมือนการคุยธุรกิจมากกว่าการสอบสัมภาษณ์ที่มีคะแนนว่าได้คะแนนหัวข้อไหนกี่คะแนน

มันจะเป็นลักษณะว่า เค้ามีปัญหาตรงนี้ หรือเค้าอยากได้อันนี้ คุณมี solution หรือสกิลที่ช่วยเค้าหาทางออกได้ไหม

ถ้าคุณทำให้เค้ามั่นใจได้ว่า คุณจัดการได้ คุณก็ต่อรองเรื่องผลตอบแทน และเงินเดือนกันต่อ

ซึ่งสิ่งที่คุณเสนอมา ถ้าเค้ามองว่าคุ้มกับ solution ที่เค้าได้ ก็ deal

เหมือนคุยธุรกิจกันเลยครับ

The post ทำอย่างไรจะไม่โดนกดเงินเดือน ? appeared first on A blog.

• ใช้เวลา 5 ปีในการอัดเม็ดเงินเพื่อให้คนติดแพลทฟอร์มงอมแงมก่อน
• รอเวลาอีก 5 ปี ให้ธุรกิจค้าปลีกตายกันสนิทกันให้หมดก่อนส่วนผู้นำเข้าอย่างน้อยขอแค่พิการ
• แล้วก็ถึงเวลาเริ่มต้นสตาร์ทธุรกิจที่จะเอาเงินกันแบบจริงๆจังๆซะที

จากวันนั้น ถึงวันนี้ ก็ครบ 5 ปีแล้ว คิดว่า สิ่งที่พูดไว้ ทำสำเร็จไหมครับ แน่นอน ไม่สำเร็จกับ 7-11 เจ้านึงแน่ๆล่ะ 5555555+

ขอต่ออีกนิด

ตั้งแต่มี shopee กับ lazada สิ่งที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากในวงการค้าปลีกคือ supply chain ในวงจรค้าปลีก

คือปกติ ในวงการค้าปลีก ห่วงโซ่มันจะเป็นแบบนี้

ผู้ผลิต/แบรนด์ >>>> distributor >>>> dealer >>>> retailer >>>> customer

ซึ่งในวงจรแบบเดิม ต่างคน ต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเอง เช่น

• ผู้ผลิต โฟกัสเรื่องการควบคุมต้นทุนการผลิต การผลิตสินค้าให้ได้มาตรฐาน ไม่สนใจการตลาด
• แบรนด์ ทุ่มงบการตลาด เพื่อทำให้สินค้าเป็นที่รู้จัก
• Distributor ทำหน้าที่ นำเข้าสินค้า จัดการ stock และกระจายให้ dealer
• Dealer ใช้สายสัมพันธ์กับ retailer กระจายสินค้าในพื้นที่ และในหลายๆครั้ง เพิ่ม value added ให้สินค้า เช่น มี store ให้ทดลองใช้
• Retailer ผู้ชำนาญในพื้นที่ของตนเอง ทำการตลาดแบบเฉพาะพื้นที่ และกระจายสู่ customer ในพื้นที่ของตนเอง

ทีนี้ พอมี shopee กับ lazada มันเกิดปรากฏการณ์ที่ไม่เคยขึ้นมาก่อนคือ ทั้ง ผู้ผลิต/แบรนด์, distributor, dealer, retailer ขายแข่งกันเองหมดเลย จากที่เคยเป็นคู่ค้า เป็นคู่แข่งกันเองหมด หรือ retailer ที่อยู่คนละพื้นที่ ไม่เคยแข่งกันมาก่อน ก็ต้องแข่งกันเอง

คือ ผลมันก็พอเดาได้แหละ เพราะการขายผ่าน platform มันไม่ต้องมีการทดลองใช้ การรับประกัน ก็ออกแนวประกันใจซะมากกว่า เพราะหายไปก็ตามตัวยาก การบริการก็ไม่ต้องมี ในเมื่อมันไม่รู้จะแข่งอะไร มันก็แข่งแค่ 2 อย่าง คือ ส่งเร็ว กับ ราคาถูก

ซึ่งผลมันก็พอเดาได้แหละ ว่าสุดท้าย retailer ไปก่อน ตามด้วย dealer ไล่ไปเรื่อยๆ แต่ว่าแบบนี้มันเป็นผลดีกับแบรนด์จริงหรอ

เพราะ dealer กับ retailer ใน supply chain แบบเดิม ไม่ได้แค่ขายอย่างเดียว แต่ยังช่วยทำการตลาดแบบเฉพาะกลุ่มพื้นที่ และสร้าง value added ด้วย อย่างน้อยๆก็ทำหน้าที่เป็น tester, หน้าร้านรับเคลม, service ให้ถูกจริตคนในพื้นที่

หาก dealer กับ retailer ตาย อนาคตทิศทางการทำการตลาดของแบรนด์ต่อไปจะเป็นยังไง และการที่แบรนด์ต้องดู stock กับ distribution ในตลาดเอง เป็นผลดีกับแบรนด์หรือไม่ แล้วการห้ำหั่นราคาใน platform จะส่งผลดีหรือผลเสียในระยะยาวกับแบรนด์ยังไง อนาคตทิศทางจะเป็นยังไงต่อ supply chain แบบใหม่จะเป็นแบบไหน คิดว่ายังไงกันบ้างครับ?

The post สิ่งที่ Platform Marketplace เปลี่ยนแปลงวงการค้าปลีก ??? appeared first on A blog.

มีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้ความเป็นอยู่ของเกษตรกร 2 ประเทศนี้แตกต่างกัน หนึ่งในปัจจัยนั้นคือการสนับสนุนจากภาครัฐ อันที่จริง ไทยเองก็มีการสนับสนุนจากภาครัฐไม่ได้น้อย เพียงแต่ว่าแนวคิด ระบบการทำงาน และประสิทธิภาพการทำงานนั้น ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ส่วนนึงก็ต้องโทษความล้มเหลวของระบบราชการไทย อีกส่วนนึงก็มาจากธรรมชาติของระบบการเกษตรบ้านเราด้วย ยกตัวอย่างเช่น

• บ้านเรามีเกษตรกร 25% อเมริกามี 3% ของจำนวนประชากร
• เกษตรกรอเมริกามีความรู้ มีเทคโนโลยี เหนือกว่าเกษตรกรไทยมาก
• เกษตรกรอเมริกามีที่ดิน และเงินทุนจำนวนมาก ซึ่งเทียบกันแล้วก็ระดับเดียวกับนายหัวหรือพ่อเลี้ยงของไทยเลยทีเดียว
• เมืองไทย ใครใคร่ปลูกอะไร ตรงไหน ขอเป็นที่ดินของตัวเองก็ทำได้ ของอเมริกาใครจะเป็นเกษตรกรได้ต้องเป็นผู้ที่ได้รับการจดทะเบียนจากภาครัฐเท่านั้น ไม่ใช่ใครอยากเป็นก็เป็นได้ (ไม่มีแบบหยุดงาน ตกงาน แล้วทำไร่ไถนาไปพลางๆแบบไทยนะ) นอกจากนี้ รัฐบาลจะเป็นคนกำหนดพื้นที่และประเภทของสินค้าเกษตร ว่าบริเวณไหน ต้องปลูกอะไร ปริมาณเท่าไร จะปลูกตามใจชอบไม่ได้ จึงสามารถควบคุมชนิดและปริมาณของผลผลิตได้ชัดเจน (อย่างไรก็ดี รัฐบาลอเมริกาถึงจะบังคับแต่ก็รับผิดชอบ หากปลูกแล้วขายไม่ได้ ล้นตลาด ราคาตกต่ำ รัฐบาลก็รับซื้อและประกันราคาให้)

ด้วยบริบทที่แตกต่างกันนี้ เราคงจะไปลอกวิธีของอเมริกามาทั้งหมดไม่ได้ ต้องมีการปรับใช้ให้เหมาะกับระบบการเกษตรของบ้านเราด้วย

ที่น่าสนใจอีกประการหนึ่งคือ อเมริกา มีหน่วยงานที่ทำหน้าที่ด้านข่าวกรองข้อมูล เพื่อจัดทำข้อมูลให้เกษตรกรโดยเฉพาะ คล้ายๆกับ CIA ที่สืบราชการลับและจารกรรมข้อมูลประเทศต่างๆ หน่วยงานนี้มีชื่อว่า The Foreign Agricultural Service (FAS) ครับ

The Foreign Agricultural Service (FAS)

The Foreign Agricultural Service (FAS) เป็นหน่วยงานในสังกัดของกระทรวงเกษตรแห่งสหรัฐอเมริกา (USDA) ทำหน้าที่ในการสืบ ติดตาม และรวบรวมข้อมูลการเกษตรของทั่วโลก จากนั้นจึงนำข้อมูลที่ได้ให้แก่เกษตรกร และภาคเอกชนที่เกี่ยวข้องในสหรัฐ เพื่อที่เกษตรกรและภาคเอกชนจะได้นำข้อมูลนั้นไป ประกอบการวางแผนและตัดสินใจ (Make Right Decisions)

ที่น่าสนใจคือ FAS ไม่ได้แค่เอาตัวเลขที่ละประเทศทำรายงานหรือสรุปเอาไว้ เช่น ข้อมูลของกรมศุลกากร แต่ FAS ลงไปเก็บข้อมูลด้วยตัวเอง ข้อมูลที่ได้จึงเป็นข้อมูลในระดับปฐมภูมิ ยกตัวอย่างเช่น ข้อมูลการส่งออกข้าวของไทย FAS ก็ไม่ได้ดูจากตัวเลขการคาดการณ์หรือรายงานกรมศุลกากร แต่ว่ามาเก็บข้อมูลปริมาณการส่งออกข้าวจากสายการเดินเรือเองเลย ข้อมูลที่ได้จึงมีความถูกต้องแม่นยำสูงมาก

การรายงานข้อมูลจะรายงานเป็นรายสัปดาห์ โดยกงสุลแต่ละประเทศจะมีเจ้าหน้าที่ของ FAS ประจำอยู่ และเจ้าหน้าที่เหล่านั้นจะคอยติดตามและรายงานข้อมูลแก่ส่วนกลางที่กรุงวอชิงตัน จากนั้นส่วนกลางจะเก็บรวบรวมเป็นฐานข้อมูลเผยแพร่ในเว็บไซต์ของหน่วยงานในทุกๆสัปดาห์ หลังจากนั้นจึงทำรายงานสรุปออกมาเป็นรายเดือน รายไตรมาส และรายปี นอกจากนี้ยังทำการประมวลผลข้อมูลทั้งหมด เพื่อวิเคราะห์แนวโน้มสินค้าเกษตรในตลาดโลกด้วย

ภารกิจของ FAS

นอกจาก FAS จะทำหน้าที่เก็บข้อมูลด้านการเกษตรและการตลาดจากประเทศอื่นดังที่กล่าวไปแล้ว FAS ยังมีหน้าที่ช่วยเหลือและสนับสนุนภาคการเกษตรของสหรัฐในด้านอื่นๆด้วย เช่น

1. ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการการค้า การลงทุน การส่งออก ที่เกี่ยวกับภาคการเกษตร อย่างเช่น กฏระเบียบ กฏเกณฑ์ต่างๆเกี่ยวกับการส่งออกสินค้าเกษตร ข้อกำหนด มาตรฐานของสินค้าเกษตร ข้อตกลงทางการค้าต่างๆ
2. ทำหน้าที่ส่งออกการส่งออกในภาคการเกษตร โดยจะร่วมมือกับสมาคมภาคเอกชน เช่น สมาคมข้าวสาลี (U.S. Wheat Association) เพื่อส่งเสริมการส่งออก การสร้างแบรนด์ การพัฒนาสินค้าเกษตร และการขยายตลาด แต่ FAS จะไม่จับคู่ธุรกิจให้เอง แต่จะทำให้ลักษณะ ให้เงินสนับสนุนงบประมาณ เพราะเชื่อว่าภาคเอกชนทำได้ดีกว่าภาครัฐ
3. ทำหน้าที่ล็อบบี้รัฐบาลเกี่ยวกับนโยบายด้านการค้า เช่น ล็อบบี้ให้ประเทศนั้น นำเข้าสินค้าเกษตรจากสหรัฐ หรือปรับข้อกำหนดที่เป็นประโยชน์แก่ภาคการเกษตรในสหรัฐอเมริกา

Cr. เพจเกษตรอัจฉริยะ 

The post FAS หน่วยสืบราชการลับแห่งวงการเกษตรอเมริกา appeared first on A blog.

เอาละ หัวข้อข่าวน่าตกใจมาก แต่จริงๆมันเป็นเรื่องธรรมดามาก

คิดง่ายๆ คน 1 คน กับคน 2 คน ทำงาน ใครได้ผลผลิตมากกว่ากัน
และการบริโภคระหว่าง 1 คน กับ 2 คน อันไหนจะกินจะใช้เยอะกว่ากัน

คือพื้นฐานของเศรษฐกิจ มันมาจากกิจกรรมของมนุษย์ ถ้าไม่มีมนุษย์ จะไม่มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจเลย

ทีนี้ ประเทศเราเป็นยังไง

1. แก่ไวอันดับ 3 ของเอเซีย
2. ประชากรลดไวอันดับ 3 ของโลก (ปีละ 0.3%)

พอคนเราน้อย เศรษฐกิจก็หด GDP ก็ไม่รู้จะเอาที่ไหนไปโต หลักการมันคือเท่านี้แหละ

เอาง่ายๆ ตอนนี้ อินโดนีเซีย ก็ GDP มากกว่าไทย แต่พอคิด GDP ต่อหัว ไทยก็ชนะอินโดนีเซียอยู่ดี

ตอนนี้เวียดนามคนเยอะกว่าเรา คนหนุ่มสาวเยอะกว่าเรา(มาก) แต่ GDP รวมก็ยังน้อยกว่าเราอยู่ แสดงว่า GDP ต่อหัว เค้าน้อยกว่าเรามาก แต่ผ่านไปอีก 34 ปี คนเราแก่มากขึ้นเรื่อยๆ ประชากรน้อยลงเรื่อยๆ ในขณะที่อีกฝั่งโตเรื่อยๆจะโดนแซงก็เป็นเรื่องธรรมดามาก

ที่น่าหนักใจกว่า คือความคิดของคนประเทศเรา ยังติดเรื่องสูงกว่า ต่ำกว่าประเทศเพื่อนบ้านอยู่แบบนี้นี่แหละ ทั้งๆที่ในอนาคตอันใกล้ เราต้องหวังพึ่งพาเพื่อนบ้านอีกมาก

ถ้าเราเทียบตัวเองกับเพื่อนบ้าน เราก็เหมือนคนแก่ที่ศักยภาพถดถอยลงเรื่อยๆ ในขณะที่เพื่อนบ้านที่ยังหนุ่มยังแน่นกำลังสะสมประสบการณ์เพื่อก้าวผ่านเรา

แต่ถ้าเราคิดว่าเราคือ ASEAN เราจะกลายเป็นผู้อาวุโสที่มากด้วยประสบการณ์ ห้อมล้อมด้วยพวกพ้องที่ยังหนุ่มยังแน่น

ปัญหาคือเราเองนี่แหละ ที่ยังข้ามก้าวผ่านความคิดของตัวเองไปไม่ได้

The post ปี 2050 ไทยโดนเวียดนามแซง???? appeared first on A blog.

เหตุการณ์นี้ บอกอะไรแก่เราบ้าง เรามาย้อนความหลังกันดูไหมครับ

แรกเริ่มเดิมที สมัยที่คนยังเล่น facebook น้อยๆ facebook ใช้วิธีดึงกลุ่มวัยรุ่นเข้ามาเล่น โดยใช้ app เกมส์ที่เชื่อมกับ facebook ซึ่งในเกมส์ก็จะมีผลตอบแทนให้สำหรับคนที่ชวนเพื่อนมาเล่นเกมส์ได้ นั่นทำให้ facebook เติบโตอย่างรวดเร็วในกลุ่ม gen y ในสมัยนั้น การที่ facebook ทำแบบนั้นได้ ก็ต้องบอกว่า facebook เปิดให้เชื่อม API ง่ายมาก ซึ่งนั่นเป็นช่องโหว่ให้มีการแฮกและไวรัสแพร่กระจายใน facebook อย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา สุดท้าย facebook จึงเข้มงวดกับการเชื่อม API จนในปัจจุบันนี้ถือว่าเป็นเรื่องยากทีเดียว หากจะทำ app เชื่อมกับ facebook แล้วปล่อยสู่สาธารณะ

ในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกันนั้น facebook ต้องการให้เพจเป็นเสมือนนิติบุคคลในโลกออนไลน์ โดยวางแผนจะให้เพจต่างๆลงโฆษณาเพื่อให้เข้าถึงบุคคล (Profile) อย่างไรก็ตามในช่วงแรกการสร้างเพจจำกัดให้เฉพาะบริษัท ห้างร้าน สถานที่ รวมถึงคนดังเท่านั้นที่สร้างเพจได้ ผลคือมีเพจใน facebook น้อยมาก จนตอนหลัง facebook ตัดสินใจให้ใครทำเพจขึ้นมาก็ได้ จึงเกิดเป็นเพจดังๆต่างๆขึ้นมามากมาย ในช่วงแรก facebook ปล่อยการเข้าถึงให้เยอะมาก สูงถึง 100% คือใคร like เพจ ก็จะเห็น feed จากนั้น 100% ทำให้เพจต่างๆโตเร็วมาก เพจใหญ่ๆดังๆในไทยไม่ว่าจะเป็น drama addict หรืออีเจี๊ยบเลียบด่วน ต่างก็เติบโตขึ้นมาในช่วงเวลานั้น ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็เกิดธุรกิจขายของออนไลน์โดยเจ้าของคนเดียวเกิดขึ้นมากมาย โดยมีการขายผ่าน fanpage ซึ่งในตอนนั้นนับได้ว่าเป็นยุคทองของการของออนไลน์เลยทีเดียว

ต่อมาเมื่อเริ่มมีเพจจำนวนมากขึ้น เพจขยะและเพจสแปมต่างๆเริ่มเกิดขึ้นมา มีธุรกิจปั้นเพจแล้วขายกันอย่างสนุกสนาน มีการรับงาน tie-in และโฆษณาผ่านเพจต่างๆเป็นล่ำเป็นสัน ซึ่งเอเย่นในตำนานอย่างคุณม่อนก็เกิดในยุคนั้น

ในช่วงเวลานั้นเอง Facebook ตัดสินใจลดการเข้าถึง (Reach) ของเพจลง โดยลดเหลือ 20% ก่อนจะลงมา 10% เริ่มมีการใช้ algorism ในการคัดเลือกว่า feed แบบไหนจะโผล่กับใคร ที่ไหน และมีการใช้ engagement ในการประเมินว่าโพสต์ของเพจไหนควรปล่อยมากหรือปล่อยน้อย โดยในช่วงแรก facebook ให้ความสำคัญกับโพสต์พวก link เว็บไซต์มากกว่ารูป เพราะ facebook มองว่าโพสต์ที่เป็น link นั้นดูน่าเชื่อถือมากกว่าเพราะถือว่ามีการอ้างอิงแหล่งที่มา ซึ่งนั่นทำให้ธุรกิจรับจ้างโพสต์ตามเพจใหญ่เฟื่องฟูมากขึ้น เพราะคนทำเว็บต่างก็ต้องการให้คนเข้ามาในเว็บของตัวเองเยอะๆ เพื่อการขายโฆษณาในเว็บ เก็บทราฟฟิก และทำ SEO จึงมาจ้างดพจต่างๆโพสต์ลิ้งเว็บของตัวเองให้ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง พวกเว็บหลอกให้คนคลิก หรือคลิกแบต (clickbait) ก็รุ่งเรืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ facebook หันไปให้ความสำคัญกับรูปภาพมากกว่า ซึ่งผลที่เกิดขึ้นก็คือ เพจต่างๆ นำตัวอักษรมาโพสต์เป็นรูป ใส่พื้นหลังสีเดียว หรือเป็นรูป ไม่ก็ทำเป็นอัลบั้มเอาไว้ให้คนคลิกอ่าน ผลคือเพจคำคมต่างๆ ที่เขียนประโยคสั้นๆใส่รูป โตเร็วมาก จนเป็นที่รู้กันว่า อยากปั้นเพจไวๆให้ทำเพจคำคม แล้วเอาไปขาย หรือไม่ก็ทำเพจคำคม แล้วไปเปลี่ยนชื่อเอาทีหลัง ในขณะเดียวกัน facebook ก็ปรับลด reach ของเพจลงเรื่อยๆจนเหลือ 1% ในปี 2013 และแก้เผ็ดพวกเพจคำคมด้วยการลด reach รูปภาพที่มีตัวอักษรเยอะๆ

หลังจาก facebook ปรับลด reach ค่าโฆษณาของเพจก็แพงขึ้นมาก แต่พ่อค้า แม่ค้าออนไลน์หน้าใหม่ก็ยังเข้าไปแสวงโชคกับ facebook เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ แต่ facebook กลับเจอปัญหาที่แก้ไม่ตกคือ หากเป็น content vdo facebook พ่ายให้กับ youtube ขาดรอย แต่ถึงอย่างนั้น คนก็เริ่มนิยมดู vdo ผ่าน facebook มากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผลเนื่องมาจาก คน gen X และ baby boomer เข้ามาเล่น facebook มากขึ้น ซึ่งคนกลุ่มนี้ชอบดู vdo และ TV อยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะที่ youtube จะจับกลุ่ม gen Z และ youtuber ที่เข้าร่วมโปรแกรมสร้างรายได้จากการโฆษณากับ google adsense ซึ่ง facebook เองก็มองเห็นช่องว่างตรงนี้ จึงเปิดให้มีการ live สด โดยในช่วงแรกเปิดให้แต่คนดังและช่องทีวีต่างๆเท่านั้นที่ live ได้ (หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ facebook จะคุมสื่อออนไลน์ที่คุมออฟไลน์เข้ามาใน platform ตัวเอง) แต่ผลคือมีการ live น้อยมาก facebook จึงเปิดให้คนทั่วไปออก live เองได้ในที่สุด

ในช่วงปี 2015 facebook ปรับลด reach เหลือ 0.1% และนับว่าเป็นปีทองของการ live การปรับลด reach ทำให้ธุรกิจออนไลน์ต่างๆต้องประมูลเงินโฆษณาเข้าสู้ หรือไม่งั้นก็ต้องไปใช้ content พวก vdo และการ live แทน ในช่วงแรก facebook พยายามดึงช่อง TV ต่างๆมาออก live โดยสัญญาว่าจะมีการจ่ายเงินสำหรับการออก live ให้ อย่างไรก็ดี ช่อง TV ส่วนใหญ่ไม่ยอมทุบหม้อข้าวตัวเองและออก live กับ facebook facebook จึงปรับกลยุทธด้วยการไปจ้างคนดัง และเพจดังๆ ออก live แทน ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี มีการ live เกิดขึ้นถี่มาก นอกจากนี้ facebook ยังมีโปรแกรมที่จะเปิดให้คนทำ vdo และ live ให้ลงโฆษณาได้ (เหมือน google adsense กับ youtube) ซึ่งเป็นที่น่าสังเกตุว่าช่วงเวลานี้คนดังๆหลายคนไม่ว่าจะเป็น สรยุทธ, วู๊ดดี้ หรือแม้แต่ชูวิทย์ ต่างก็มาออก live ของตัวเองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเฉพาะวุ๊ดดี้ ถึงกับตัดสินใจประกาศทิ้งรายการ TV มาออก live เต็มตัว

จากการที่ facebook ให้ความสำคัญกับการ live และ vdo มาก มากถึงขั้นแจ้ง notification เตือนให้คนไปดู live แม้ว่าคนนั้นจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเพจหรือคนที่ทำ live โดยตรง ผลคือ ทุกคนแห่กันออก live จนมี live ขยะเกิดขึ้นมาก และหนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ facebook คุมเรื่องลิขสิทธิ์ไม่ได้ อีกทั้งที่ผ่านมา facebook ก็ไม่ได้แสดงถึงความจริงใจที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว ส่งผลให้มีการเอาหนังต่างๆมาออก live แล้วโพสต์ตามกลุ่มต่างๆเป็นจำนวนมาก เหตุการณ์ที่ดังที่สุดคือ เหตุการณ์ “หมู่ (เดี่ยว 12)” ของ โน๊ต อุดม แต้พานิช ที่หลังจากวันแรกที่มีการออกขาย ก็มีคนเอามาออก live จนมีคนดูไปถึง 10 ล้านคน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้แผ่นแท้ขายได้เพียง 5,000 บาท ในวันแรก จนเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องออกมาขอความเห็นใจ นอกจากนี้ยังเกิดเพจต่างๆที่นิยมดูด vdo คลิปมาจากที่อื่นมาเรียก like เรียก share ให้กับเพจตนเองจนเพจเติบโตอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดกับเพจหมา แมว ต่างๆ ที่มักไปดึง vdo คลิปมาจากต่างประเทศ แทนที่จะแชร์ vdo ของเค้ามาโดยตรง

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเพราะเหตุผลใด facebook จึงตัดสินใจเลิกจ้างเพจและ publisher ต่างๆทำ facebook live แต่ก็เห็นได้ชัดว่า facebook เริ่มปรับกลยุทธไปให้คนดังๆออก live แทน โดยข้อเสนอใหม่ของ facebook ที่มีให้กับเพจและ pubilisher ต่างๆจะเน้นไปที่วีดีโอขนาดยาว และ content คุณภาพแทน ซึ่งเท่ากับเป็นการแข่งกับ youtube โดยตรงมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ facebook จะเน้นที่ vdo สั้นๆ ในขณะที่ youtube จะให้ความสำคัญกับ vdo ยาวๆมากกว่าในแง่ของการลงโฆษณา

จะเห็นได้ว่านโยบายของ facebook เปลี่ยนไปตลอด และ facebook ไม่เคยจริงใจกับใครอย่างจริงจัง เป็นที่น่าสังเกตุว่าตั้งแต่ facebook เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ก็มีการใช้ algorism แปลกๆใหม่ๆ โดยเฉพาะกับเพจที่มีวัตถุประสงค์เพื่อขายของเป็นหลัก รวมถึงปรับลด reach มากเกินความจำเป็นกว่าที่อ้างไว้ เป็นผลให้ค่าโฆษณาของ facebook เติบโตถึง 63% ในปีที่ผ่านมา

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา facebook ให้ข้อเสนอและผลตอบแทนเพื่อให้เกิด activity รวมถึงพฤติกรรมที่ตนต้องการ และเมื่อ activity แบบนั้นหมดประโยชน์ facebook ก็พร้อมเขี่ยทิ้งเสมอ ใครก็ตามที่หวัง facebook เป็นแพลตฟอร์มหลักต้องคอยปรับตัวอย่างหนักอยู่ตลอด หากต้องการอยู่รอดในระยะยาว ซึ่งทั้งหมดนั้นตรงกันข้ามกับ google ที่มีนโยบายแบบเดิมมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน นั่นคือ “content คุณภาพ” google สนใจแต่ว่า content มันมีคุณภาพและช่วยแก้ปัญหาได้จริงหรือเปล่า ในขณะที่ facebook สนใจในหลายมิติมากกว่านั้นมากและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็น facebook หรือ google ทั้ง 2 ต่างก็มีเป้าหมายหลักเดียวกันคือ กระตุ้นให้คนสร้าง content และเก็บเงินค่าโฆษณา

The post มาย้อนความหลังเมื่อ Facebook เลิกจ่ายเงินจ้างเพจทำ Facebook Live appeared first on A blog.

รูปแบบของการประชุม

การจัดประชุมและสัมมนาของบริษัทยานั้นมีหลากหลายรูปแบบ ขึ้นอยู่กับงบประมาณ วิธีการ และกลุ่มเป้าหมาย การประชุมหลักๆที่เรามักเจอกันอยู่ๆมี 5 แบบ คือ

1. เหมือนพามาเลี้ยง การประชุมในลักษณะนี้ จะไม่ค่อยเน้นเนื้อหาวิชาการสักเท่าไร เหมือนพามากินฟรี อยู่ฟรี เป็นปาร์ตี้หย่อมๆซะมากกว่า การประชุมในลักษณะนี้มักเน้นไปที่การพาผู้บริหารคนใหม่มาเปิดตัว แนะนำสินค้าตัวใหม่ และรายการปลุกผียาตัวเก่าซะมากกว่า
2. ประชุมวิชาการเข้มข้น การประชุมในลักษณะนี้มักจัดหลายวันติดต่อกัน และมักจัดในสถาบันการศึกษา หรือไม่ก็มีสถาบันการศึกษาเป็นเจ้าภาพ งานในลักษณะนี้จะต้องมีของพวก ถุง กระเป๋า ของที่ระลึก พร้อมติดโลโก้บริษัทยามาด้วยเสมอๆ
3. สอนการค้าและการจัดการ การประชุมแบบนี้มีเป้าหมายที่เจ้าของร้านยาเป็นหลัก โดยบริษัทยาก็เล็งเห็นว่า ร้านยาเดี่ยวแบบดั้งเดิมนับวันจะถูกกลืนกินด้วยร้านยา chain store มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อร้านยาเดี่ยวตาย ก็ทำให้บริษัทที่ค้าขายกับร้านยาเดี่ยวเหล่านั้นยอดตกลงไปด้วย จึงมีแนวคิดที่พยายามสอนเรื่องการบริหารและการจัดการสมัยใหม่แก่ร้านยาเดี่ยวต่างๆ อย่างไรก็ดี การประชุมแบบนี้ ไม่ได้พบได้บ่อยนัก เพราะร้านยาบางแห่งก็ถือว่าอยู่มานาน ตัวเองก็เจ๋งในระดับนึง จะเสียเวลาไปฟังอะไรพวกนี้ทำไม และบางครั้งพอร้านยารู้เยอะขึ้น เก่งขึ้น ก็กลายเป็นบริษัทค้าขายได้ยากขึ้นอีก
4. แจกของฟรี ส่วนใหญ่อันนี้ก็เน้นกลุ่มลูกค้าร้านยาเป็นหลักเช่นกัน โดยปกติแล้วงานแบบนี้คนไปร่วมจะค่อนข้างเยอะ บริษัทมักเอายาที่ขายไม่ดี ใกล้หมดอายุ หรือยาใหม่ที่อัดงบโปรโมทเท่าไรก็ขายไม่ออก มาแจกฟรีตามบู๊ทต่างๆในงาน บริษัทยาได้แก้ปัญหา Stock บวม ประหยัดงบประมาณทำลายยาหมดอายุ ในขณะที่คนไปงานก็ได้ยาฟรี เป็น win win situation
5. แจก CPE หลังจากนี้สภาวิชาชีพหลายๆวิชาชีพกำหนดว่าการต่ออายุประกอบวิชาชีพได้ ต้องเก็บหน่วยกิตการศึกษาต่อเนื่องให้ครบ ไม่งั้นยื่นขอต่ออายุไม่ได้ ก็กลายเป็นว่า งานประชุมที่ไหนได้หน่วยกิตการศึกษาต่อเนื่อง งานนั้นก็จะเนืองแน่นไปด้วยคน ส่วนเนื้อหา คนฟังจะใช้ได้หรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่สถาบันที่จัดได้เงินไปแล้วขอบคุณข้อมูลจาก Utai Sukviwatsirikul PharmaTree Villa Market Sukhumvit Soi 49.
   เรียบเรียงใหม่จาก tobepharmacist.com

The post การประชุมกับการตลาดยา appeared first on A blog.