• ถ้าประกาศใน fiwfans จะเสียค่าประกาศ 400 บาท/คน/เดือน
• ถ้าติด superstar จะเสียเพิ่ม 1000 บาท/คน/สัปดาห์
• โดยเฉลี่ยมีคนลงประกาศวันละ 1100 คน
• ดังนั้นเว็บมีรายได้ 400 x 1100 = 440,000 บาท/เดือน หรือ 5,280,000 บาท/ปี
• โดยเฉลี่ยมีเด็กประมาณ 60% ทึ่คิด superstar ดังนั้นเว็บมีรายได้ 1100 x (60/100) 1000 x 52 = 34,320,000 บาท/ปี
• ดังนั้นโดยเฉลี่ยเว็บมีรายได้ = (34,320,000+5,280,000)/12 = 3,300,000 บาท/เดือน

The post เว็บ fiwfans มีรายได้เท่าไร? appeared first on A blog.

จริงๆ ขนมแมวดำ ถูกผลิตโดย ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 28 ก.ย. 2499 ทุนจดทะเบียน 8 ล้านบาท มีรายชื่อผู้เป็นหุ้นส่วน 7 คน ลงหุ้นด้วยเงินสด ในจำนวนที่แตกต่างกันไป และมีที่ตั้งสำนักงานใหญ่ อยู่ที่ อ.เมืองสมุทรสาคร จ.สมุทรสาคร

ซึ่ง โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จริงๆโรงงานนี้ไม่ได้มีแต่ขนมแมวดำนะ มีขนมในตำนานอีกหลายอย่าง เช่น ลูกอมตราจรวด, ฮารีส (ลูกอมรสมะนาว), ทอฟฟี่รสต่างๆ, ลูกอมตราฟรุทชิววี่ และอื่นๆอีก และเอาจริงๆงบการเงินก็ไม่ได้แย่ด้วย โดยมีงบการเงินช่วงปี 2561 – 2565 ดังนี้

รายได้รวม

ปี 2561 จำนวน 34,557,491.71 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,521,681.76 บาท
ปี 2563 จำนวน 23,218,560.33 บาท
ปี 2564 จำนวน 20,634,106.78 บาท
ปี 2565 จำนวน 29,450,113.89 บาท

รายจ่ายรวม

ปี 2561 จำนวน 33,132,347.10 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,681,196.38 บาท
ปี 2563 จำนวน 22,751,674.02 บาท
ปี 2564 จำนวน 19,796,132.60 บาท
ปี 2565 จำนวน 28,514,514.79 บาท

ทั้งนี้ข้อมูลงบการเงิน 5 ปีย้อนหลัง พบว่า ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ มีกำไร-ขาดทุน ดังนี้

ปี 2561 กำไร 1,139,935.69 บาท
ปี 2562 ขาดทุน 337,898.59 บาท
ปี 2563 กำไร 381,304.64 บาท
ปี 2564 กำไร 740,201.37 บาท
ปี 2565 กำไร 729,951.10 บาท

จะเห็นได้ว่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานี้ ยอดขายปีละ 20-34 ล้าน กำไรปีนึงก็หลายแสนต่อปีไปจนถึงหลักล้านก็มี มีกำไรลดช่วงโควิดหน่อย แต่หลังโควิดก็ฟื้นตัวมาตลอด ฟื้นเร็วด้วย ดูไม่มีเหตุผลให้ต้องปิดเลย แต่ข่าวมันก็ออกแค่นี้ กดไปอ่านก็ไม่มีบอก ทำตัวเป็น clickbait ก็เลยต้องหาเองว่าปิดทำไม ก็เลยเจอความจริงดังรูป

สรุปก็คือ หุ้นส่วนตายหมดแล้ว ก็เลยปิด

แต่เอาจริงๆขายโรงงานก็น่าจะมีคนซื้อนะเพราะ product หลายตัวยังติดตลาด ยอดขายก็กำไรทุกปี ขนาดโควิดยอดขายตกแต่ก็ยังกำไร หลังโควิดยอดขายโตขึ้นมาอีก 10 ล้าน ถ้าขายนี่แค่ asset ตัวโรงงานก็มีมูลค่าเยอะแล้ว แล้วยังมีทรัพย์สินเรื่องตัว product ที่ขายได้ติดตลาดมานานแล้วอีก

The post ทำไมถึงเลิกผลิตขนมแมวดำ appeared first on A blog.

เหตุการณ์นี้ บอกอะไรแก่เราบ้าง เรามาย้อนความหลังกันดูไหมครับ

แรกเริ่มเดิมที สมัยที่คนยังเล่น facebook น้อยๆ facebook ใช้วิธีดึงกลุ่มวัยรุ่นเข้ามาเล่น โดยใช้ app เกมส์ที่เชื่อมกับ facebook ซึ่งในเกมส์ก็จะมีผลตอบแทนให้สำหรับคนที่ชวนเพื่อนมาเล่นเกมส์ได้ นั่นทำให้ facebook เติบโตอย่างรวดเร็วในกลุ่ม gen y ในสมัยนั้น การที่ facebook ทำแบบนั้นได้ ก็ต้องบอกว่า facebook เปิดให้เชื่อม API ง่ายมาก ซึ่งนั่นเป็นช่องโหว่ให้มีการแฮกและไวรัสแพร่กระจายใน facebook อย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา สุดท้าย facebook จึงเข้มงวดกับการเชื่อม API จนในปัจจุบันนี้ถือว่าเป็นเรื่องยากทีเดียว หากจะทำ app เชื่อมกับ facebook แล้วปล่อยสู่สาธารณะ

ในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกันนั้น facebook ต้องการให้เพจเป็นเสมือนนิติบุคคลในโลกออนไลน์ โดยวางแผนจะให้เพจต่างๆลงโฆษณาเพื่อให้เข้าถึงบุคคล (Profile) อย่างไรก็ตามในช่วงแรกการสร้างเพจจำกัดให้เฉพาะบริษัท ห้างร้าน สถานที่ รวมถึงคนดังเท่านั้นที่สร้างเพจได้ ผลคือมีเพจใน facebook น้อยมาก จนตอนหลัง facebook ตัดสินใจให้ใครทำเพจขึ้นมาก็ได้ จึงเกิดเป็นเพจดังๆต่างๆขึ้นมามากมาย ในช่วงแรก facebook ปล่อยการเข้าถึงให้เยอะมาก สูงถึง 100% คือใคร like เพจ ก็จะเห็น feed จากนั้น 100% ทำให้เพจต่างๆโตเร็วมาก เพจใหญ่ๆดังๆในไทยไม่ว่าจะเป็น drama addict หรืออีเจี๊ยบเลียบด่วน ต่างก็เติบโตขึ้นมาในช่วงเวลานั้น ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็เกิดธุรกิจขายของออนไลน์โดยเจ้าของคนเดียวเกิดขึ้นมากมาย โดยมีการขายผ่าน fanpage ซึ่งในตอนนั้นนับได้ว่าเป็นยุคทองของการของออนไลน์เลยทีเดียว

ต่อมาเมื่อเริ่มมีเพจจำนวนมากขึ้น เพจขยะและเพจสแปมต่างๆเริ่มเกิดขึ้นมา มีธุรกิจปั้นเพจแล้วขายกันอย่างสนุกสนาน มีการรับงาน tie-in และโฆษณาผ่านเพจต่างๆเป็นล่ำเป็นสัน ซึ่งเอเย่นในตำนานอย่างคุณม่อนก็เกิดในยุคนั้น

ในช่วงเวลานั้นเอง Facebook ตัดสินใจลดการเข้าถึง (Reach) ของเพจลง โดยลดเหลือ 20% ก่อนจะลงมา 10% เริ่มมีการใช้ algorism ในการคัดเลือกว่า feed แบบไหนจะโผล่กับใคร ที่ไหน และมีการใช้ engagement ในการประเมินว่าโพสต์ของเพจไหนควรปล่อยมากหรือปล่อยน้อย โดยในช่วงแรก facebook ให้ความสำคัญกับโพสต์พวก link เว็บไซต์มากกว่ารูป เพราะ facebook มองว่าโพสต์ที่เป็น link นั้นดูน่าเชื่อถือมากกว่าเพราะถือว่ามีการอ้างอิงแหล่งที่มา ซึ่งนั่นทำให้ธุรกิจรับจ้างโพสต์ตามเพจใหญ่เฟื่องฟูมากขึ้น เพราะคนทำเว็บต่างก็ต้องการให้คนเข้ามาในเว็บของตัวเองเยอะๆ เพื่อการขายโฆษณาในเว็บ เก็บทราฟฟิก และทำ SEO จึงมาจ้างดพจต่างๆโพสต์ลิ้งเว็บของตัวเองให้ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง พวกเว็บหลอกให้คนคลิก หรือคลิกแบต (clickbait) ก็รุ่งเรืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ facebook หันไปให้ความสำคัญกับรูปภาพมากกว่า ซึ่งผลที่เกิดขึ้นก็คือ เพจต่างๆ นำตัวอักษรมาโพสต์เป็นรูป ใส่พื้นหลังสีเดียว หรือเป็นรูป ไม่ก็ทำเป็นอัลบั้มเอาไว้ให้คนคลิกอ่าน ผลคือเพจคำคมต่างๆ ที่เขียนประโยคสั้นๆใส่รูป โตเร็วมาก จนเป็นที่รู้กันว่า อยากปั้นเพจไวๆให้ทำเพจคำคม แล้วเอาไปขาย หรือไม่ก็ทำเพจคำคม แล้วไปเปลี่ยนชื่อเอาทีหลัง ในขณะเดียวกัน facebook ก็ปรับลด reach ของเพจลงเรื่อยๆจนเหลือ 1% ในปี 2013 และแก้เผ็ดพวกเพจคำคมด้วยการลด reach รูปภาพที่มีตัวอักษรเยอะๆ

หลังจาก facebook ปรับลด reach ค่าโฆษณาของเพจก็แพงขึ้นมาก แต่พ่อค้า แม่ค้าออนไลน์หน้าใหม่ก็ยังเข้าไปแสวงโชคกับ facebook เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ แต่ facebook กลับเจอปัญหาที่แก้ไม่ตกคือ หากเป็น content vdo facebook พ่ายให้กับ youtube ขาดรอย แต่ถึงอย่างนั้น คนก็เริ่มนิยมดู vdo ผ่าน facebook มากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผลเนื่องมาจาก คน gen X และ baby boomer เข้ามาเล่น facebook มากขึ้น ซึ่งคนกลุ่มนี้ชอบดู vdo และ TV อยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะที่ youtube จะจับกลุ่ม gen Z และ youtuber ที่เข้าร่วมโปรแกรมสร้างรายได้จากการโฆษณากับ google adsense ซึ่ง facebook เองก็มองเห็นช่องว่างตรงนี้ จึงเปิดให้มีการ live สด โดยในช่วงแรกเปิดให้แต่คนดังและช่องทีวีต่างๆเท่านั้นที่ live ได้ (หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ facebook จะคุมสื่อออนไลน์ที่คุมออฟไลน์เข้ามาใน platform ตัวเอง) แต่ผลคือมีการ live น้อยมาก facebook จึงเปิดให้คนทั่วไปออก live เองได้ในที่สุด

ในช่วงปี 2015 facebook ปรับลด reach เหลือ 0.1% และนับว่าเป็นปีทองของการ live การปรับลด reach ทำให้ธุรกิจออนไลน์ต่างๆต้องประมูลเงินโฆษณาเข้าสู้ หรือไม่งั้นก็ต้องไปใช้ content พวก vdo และการ live แทน ในช่วงแรก facebook พยายามดึงช่อง TV ต่างๆมาออก live โดยสัญญาว่าจะมีการจ่ายเงินสำหรับการออก live ให้ อย่างไรก็ดี ช่อง TV ส่วนใหญ่ไม่ยอมทุบหม้อข้าวตัวเองและออก live กับ facebook facebook จึงปรับกลยุทธด้วยการไปจ้างคนดัง และเพจดังๆ ออก live แทน ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี มีการ live เกิดขึ้นถี่มาก นอกจากนี้ facebook ยังมีโปรแกรมที่จะเปิดให้คนทำ vdo และ live ให้ลงโฆษณาได้ (เหมือน google adsense กับ youtube) ซึ่งเป็นที่น่าสังเกตุว่าช่วงเวลานี้คนดังๆหลายคนไม่ว่าจะเป็น สรยุทธ, วู๊ดดี้ หรือแม้แต่ชูวิทย์ ต่างก็มาออก live ของตัวเองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเฉพาะวุ๊ดดี้ ถึงกับตัดสินใจประกาศทิ้งรายการ TV มาออก live เต็มตัว

จากการที่ facebook ให้ความสำคัญกับการ live และ vdo มาก มากถึงขั้นแจ้ง notification เตือนให้คนไปดู live แม้ว่าคนนั้นจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเพจหรือคนที่ทำ live โดยตรง ผลคือ ทุกคนแห่กันออก live จนมี live ขยะเกิดขึ้นมาก และหนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ facebook คุมเรื่องลิขสิทธิ์ไม่ได้ อีกทั้งที่ผ่านมา facebook ก็ไม่ได้แสดงถึงความจริงใจที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว ส่งผลให้มีการเอาหนังต่างๆมาออก live แล้วโพสต์ตามกลุ่มต่างๆเป็นจำนวนมาก เหตุการณ์ที่ดังที่สุดคือ เหตุการณ์ “หมู่ (เดี่ยว 12)” ของ โน๊ต อุดม แต้พานิช ที่หลังจากวันแรกที่มีการออกขาย ก็มีคนเอามาออก live จนมีคนดูไปถึง 10 ล้านคน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้แผ่นแท้ขายได้เพียง 5,000 บาท ในวันแรก จนเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องออกมาขอความเห็นใจ นอกจากนี้ยังเกิดเพจต่างๆที่นิยมดูด vdo คลิปมาจากที่อื่นมาเรียก like เรียก share ให้กับเพจตนเองจนเพจเติบโตอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดกับเพจหมา แมว ต่างๆ ที่มักไปดึง vdo คลิปมาจากต่างประเทศ แทนที่จะแชร์ vdo ของเค้ามาโดยตรง

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเพราะเหตุผลใด facebook จึงตัดสินใจเลิกจ้างเพจและ publisher ต่างๆทำ facebook live แต่ก็เห็นได้ชัดว่า facebook เริ่มปรับกลยุทธไปให้คนดังๆออก live แทน โดยข้อเสนอใหม่ของ facebook ที่มีให้กับเพจและ pubilisher ต่างๆจะเน้นไปที่วีดีโอขนาดยาว และ content คุณภาพแทน ซึ่งเท่ากับเป็นการแข่งกับ youtube โดยตรงมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ facebook จะเน้นที่ vdo สั้นๆ ในขณะที่ youtube จะให้ความสำคัญกับ vdo ยาวๆมากกว่าในแง่ของการลงโฆษณา

จะเห็นได้ว่านโยบายของ facebook เปลี่ยนไปตลอด และ facebook ไม่เคยจริงใจกับใครอย่างจริงจัง เป็นที่น่าสังเกตุว่าตั้งแต่ facebook เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ก็มีการใช้ algorism แปลกๆใหม่ๆ โดยเฉพาะกับเพจที่มีวัตถุประสงค์เพื่อขายของเป็นหลัก รวมถึงปรับลด reach มากเกินความจำเป็นกว่าที่อ้างไว้ เป็นผลให้ค่าโฆษณาของ facebook เติบโตถึง 63% ในปีที่ผ่านมา

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา facebook ให้ข้อเสนอและผลตอบแทนเพื่อให้เกิด activity รวมถึงพฤติกรรมที่ตนต้องการ และเมื่อ activity แบบนั้นหมดประโยชน์ facebook ก็พร้อมเขี่ยทิ้งเสมอ ใครก็ตามที่หวัง facebook เป็นแพลตฟอร์มหลักต้องคอยปรับตัวอย่างหนักอยู่ตลอด หากต้องการอยู่รอดในระยะยาว ซึ่งทั้งหมดนั้นตรงกันข้ามกับ google ที่มีนโยบายแบบเดิมมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน นั่นคือ “content คุณภาพ” google สนใจแต่ว่า content มันมีคุณภาพและช่วยแก้ปัญหาได้จริงหรือเปล่า ในขณะที่ facebook สนใจในหลายมิติมากกว่านั้นมากและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็น facebook หรือ google ทั้ง 2 ต่างก็มีเป้าหมายหลักเดียวกันคือ กระตุ้นให้คนสร้าง content และเก็บเงินค่าโฆษณา

The post มาย้อนความหลังเมื่อ Facebook เลิกจ่ายเงินจ้างเพจทำ Facebook Live appeared first on A blog.

เมื่อช่วงต้นปี 2013 ญี่ปุ่นได้ตัดสินใจใช้มาตรการ QE เป็นครั้งแรก ซึ่งก็เป็นหนึ่งในธนู 3 ดอกของอาเบะ ที่ใช้เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจที่อยู่ในช่วงตะวันลับขอบฟ้าของแดนอาทิตย์อุทัยมานานกว่า 2 ทศวรรษ

สำหรับคนที่ยังไม่รู้ว่า QE คืออะไร
“Quantitative Easing (QE) คืออะไร?? ในทางเศรษฐศาสตร์มาตรการ QE ถือเป็นนโยบายด้านการเงิน (Monetary Policy) ซึ่งถูกใช้โดยธนาคารกลาง โดยการอัดฉีดเงินเข้าสู่ระบบเพิ่ม เป็นการเพิ่มสภาพคล่องให้กับสถาบันการเงินเพื่อนำไปปล่อยสินเชื่อเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจอีกทอดหนึ่ง ทั้งนี้วิธีการในการอัดฉีดเงินเข้าสู่ระบบทำได้โดยการที่ธนาคารกลางเข้าซื้อสินทรัพย์ทางการเงินจากสถาบันการเงินซึ่งอาจเป็นพันธบัตรรัฐบาล หุ้นกู้เอกชน หรือแม้กระทั่งตราสารหนี้ประเภทที่มีลูกหนี้สินเชื่อบ้านเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน”

(ที่มา โพสทูเดย์:: คุณ โดยสุกิจ อุดมศิริกุล ผู้อำนวยการอาวุโส ฝ่ายกลยุทธ์การลงทุนลูกค้าบุคคล บล.ไทยพาณิชย์)

หลังจากปี 1990  ญี่ปุ่นก็เข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยมาตลอด เริ่มจากฟองสบู่แตก จากนั้นก็โดนกระหน่ำซ้ำเดิมด้วยสังคมผู้สูงอายุ ไม่ต่างอะไรก็คนที่เจ๊งหมดตัวตอนใกล้เกษียณ หลังจากนั้นไม่ว่าจะทำยังไง ญี่ปุ่นก็ไม่สามารถกลับมาโชติช่วงชัชวาลได้เท่าเมื่อก่อนเลย ที่ผ่านมาญี่ฝุ่นแก้ปัญหาด้วยการลดดอกเบี้ยเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ แต่ไม่ว่าดอกเบี้ยเงินฝากจะต่ำขนาดไหน เงินก็ยังไม่ออกมาในระบบ เพราะคนญี่ปุ่นมีสัดส่วนการออมสูง (ส่วนนึงเพราะมีประชากรผู้สูงอายุมาก ซึ่งคนกลุ่มนี้จะมีการใช้จ่ายอย่างระมัดระวังมาก)  เมื่ออุปสงค์ลด อุปทานก็หาย จากนั้นเงินทุนก็เริ่มโยกย้ายออกไปต่างประเทศ การจ้างงานลดลง คนตกงานเป็นจำนวนมาก เมื่อมาเจอวิกฤต Subprime ปี 2008 กระหน่ำซัด ญี่ปุ่นจึงต้องคิดใหม่ ทำใหม่ จึงเกิดเป็นมาตรการธนู 3 ดอกของอาเบะ และ QE ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ว่าญี่ปุ่นมาถูกทางจริงหรือ?

หากสืบค้นประวัติความเป็นมาของ QE จะพบว่า QE เริ่มจากอเมริกาเกิดวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ในปี 2008 จึงทำให้ต้องการประกาศใช้ QE ในปี 2009 หลังจากนั้นก็มีคำแนะนำจาก IMF ให้ยุโรปและญี่ปุ่นใช้ QE ตามแบบอเมริกา (ซึ่งยุโรปและญี่ปุ่นมีปัญหาเศรษฐกิจมาก่อนอเมริกา แต่ไม่ได้คิดจะประกาศใช้ QE) หลังจากนั้นยุโรปก็ประกาศใช้ QE และแน่นอนว่าอาเบะซึ่งเป็นสาวกอเมริกาตัวยงก็ประกาศใช้ QE ตามยุโรปไปติดๆ แต่ว่าทั้งอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่น ต่างก็มีบริบท พื้นฐาน และโครงสร้างของปัญหาที่แตกต่างกัน การประกาศใช้ QE จะเป็นทางออกที่ดีจริงหรือ?

มาดูทางฝั่งอเมริกากันก่อน

เป็นที่ทราบกันดีว่ามีแต่ประเทศที่มีสกุลเงินสากลของโลกเท่านั้นที่ใช้ QE ได้ เพราะเมื่อใดก็ตามที่ใช้ QE จะทำให้เกิดเงินเฟ้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หากใช้ QE แล้วเงินไม่สามารถไหลออกนอกประเทศได้อย่างรวดเร็วจะทำให้ประเทศเกิดเงินเฟ้อที่สูงมาก ส่งผลให้ค่าเงินของประเทศตกต่ำและค่าครองชีพของคนในประเทศสูงขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าเงินดอลล่าของอเมริกาเป็นเงินที่มีความเป็น worldwide สูงที่สุด นั่นทำให้อเมริกาเองไม่ได้รับผลกระทบของปัญหานี้ แต่การใช้ QE ของอเมริกาทำให้เกิดเงินเฟ้อทั่วทั้งโลกแทน เนื่องจากเงินดอลล่าสามารถไหลออกจากอเมริกาได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม key ของอเมริกาก็คือเงินดอลล่า ดังนั้นอเมริกาต้องปกป้องดอลล่าสุดชีวิต ดังที่เราจะเห็นสงครามค่าเงินระหว่างจีนกับอเมริกามาตลอด เพราะจีนเองก็อยากให้เงินหยวนเป็นเงินสกุลหลักของโลก และถ้าจีนทำสำเร็จ ความสำคัญของเงินดอลล่าจะลดลงไปมากและนั่นทำให้อเมริกาพบกับวิกฤต

อย่างไรก็ดี การใช้อัตราดอกเบี้ยที่ต่ำ และเงินไหลออกนอกประเทศเยอะๆก็ไม่ใช่ข้อดี เพราะอเมริกาไม่ใช่ประเทศที่เน้นการส่งออกเป็นหลักแต่เป็นประเทศที่มีการนำเข้าสูงมาก ดังนั้นการที่เงินไหลออกนอกประเทศเยอะๆจะทำให้เงินดอลล่าอ่อนค่าและส่งผลกระทบต่อค่าครองชีพของคนอเมริกาที่ต้องใช้สินค้านำเข้าจำนวนมาก ซึ่งการแก้ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ด้วยการขึ้นดอกเบี้ย เพื่อดึงเงินทั่วทั้งโลกให้กลับมาที่อเมริกา แต่อย่างไรก็ตาม อเมริกาไม่ได้อยากขึ้นดอกเบี้ยจริงๆหรอก เพราะอเมริกาเป็นประเทศที่มีหนี้เยอะ เมื่อใดก็ตามที่ขึ้นดอกเบี้ยจะทำให้หนี้ของอเมริกาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้นอเมริกาจึงต้องเล่นเกมส์กับสื่อว่า จะขึ้นดอกเบี้ย เพื่อดึงเงินกลับ และทำให้ค่าเงินตัวเองแข็งขึ้น แต่พอถึงเวลา ก็ไม่ขึ้นจริงๆเพราะถ้าขึ้นแล้วต้องเจอปัญหาหนี้ท่วมประเทศแน่ๆ

ต่อมามาดูทางฝั่งยุโรปกันบ้าง

ต้องบอกว่ายุโรปเห็นผลของ QE น้อยกว่าเพื่อน และหลังจากใช้ QE ก็ไม่มีทีท่าว่าเศรษฐกิจยุโรปจะดีขึ้นแต่อย่างใด กลายเป็นเยอรมันซะอีกที่เป็นพระเอกอุ้มเศรษฐกิจทั้งยุโรปไว้ แต่ตัวเยอรมันเองก็เฉยๆกับ QE เพราะว่าถึงประกาศ QE ไป ตัวเองก็ไม่ค่อยได้ประโยชน์อะไร อาจได้บ้างในแง่ว่าถ้าเงินยูโรอ่อน สินค้าส่งออกของเยอรมันก็สามารถส่งออกได้เยอะขึ้น เพราะเยอรมันเป็นประเทศที่มีรายได้จากการส่งออกเยอะ (ตามปกติแล้ว ถ้าส่งออกได้เยอะ ค่าเงินจะแข็ง ทำให้สินค้าส่งออกเริ่มมีราคาแพงและส่งออกได้น้อยลง แต่แม้ว่าเยอรมันส่งออกได้เยอะ ก็มีประเทศอย่างกรีซ โปรตุเกส ซึ่งไม่มีวินัยทางการคลัง มาทำให้ค่าเงินยูโรอ่อน เยอรมันก็ส่งออกกันมันเลยทีนี้)

นอกจากปัญหาเรื่องความเลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศในกลุ่มยูโรโซน ยุโรปก็ยังมีความคับข้องใจกันเป็นระยะ โดยเฉพาะปัญหาเรื่องผู้อพยพ จนหลายๆประเทศในยูโรโซนมองว่า ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ การรวมกลุ่มกันอาจได้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจก็จริง แต่ก็อาจได้ไม่คุ้มเสียเพราะจะทำให้กอดคอกันตายหมด จึงเป็นจุดเริ่มต้นของสัญญาณการแตกตัวของยูโรโซน

มองกันที่ค่าเงินกันบ้าง แม้ว่าเงินยูโรจะไม่ได้มีความ worldwide เท่าอเมริกา ทำให้ค่าเงินค่อยๆตกต่ำทีละน้อยจากมาตรการ QE แต่ก็ถือว่าดีกว่าเงินเยนของญีปุ่น อย่างไรก็ตามยุโรปไม่ต้องเล่นเกมส์ค่าเงินให้ซับซ้อนจากผลกระทบของมาตรการ QE แบบอเมริกา เพราะต่อให้ค่าเงินยูโรล่มสลาย ยุโรปก็ยังถอยไปได้ 1 ก้าว คือสามารถกลับไปใช้ค่าเงินเดิมของประเทศตัวเองแทนเงินยูโรได้ ดังนั้นอาจบอกได้ว่าที่ผ่านมายุโรปเห็นผลจากมาตรฐาน QE น้อยกว่าอเมริกาและญี่ปุ่น ทั้งในแง่ของผลลัพธ์ที่ได้ และผลกระทบที่เกิด เพราะแม้ว่าถ้าเกิด Brexit ซึ่งเป็นระเบิดลูกแรกขึ้นมาจริงๆ ทุกประเทศก็ยังสามารถล้มค่าเงินยูโร กลับไปใช้ค่าเงินเดิมของตัวเองได้

ฤาญี่ปุ่นจะสังเวย QE เป็นเจ้าแรก

ญี่ปุ่นนั้นดูท่าจะหนักที่สุด การใช้มาตรการ QE ของญี่ปุ่นเห็นผลชัดเจนในช่วงแรกที่เริ่มใช้เท่านั้น แต่พอไม่สามารถฟื้นเศรษฐกิจได้สำเร็จตามเป้าที่ตั้งไว้ ดูเหมือนว่าญี่ปุ่นจะได้รับผลกระทบจากมาตรการ QE มากที่สุด เพราะเงินเยนของญีปุ่นมีความเป็น local สูงกว่าเงินยุโรและดอลล่ามาก ซึ่งจะทำให้ค่าเงินเยนตกต่ำอย่างรวดเร็วและรุนแรงกว่ามาก แถมไม่สามารถถอยไปใช้ค่าเงินอื่นได้แบบยุโรป ในช่วงแรกญี่ปุ่นอาจได้อานิสงจากค่าเงินที่อ่อนค่าทำให้ส่งออกได้มากขึ้น แต่ถ้าใช้ไปนานๆจนคนเริ่มหมดความเชื่อถือจากเงินเยน จะทำให้ค่าครองชีพสูงเกินกว่าคนญี่ปุ่นจะรับไหว นอกจากนี้นโยบายการขึ้นภาษีก็ยังซ้ำเติมคนทำงานของญี่ปุ่นเข้าไปอีก ทำให้ญี่ปุ่นมีคนยากจนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับประเทศอื่นที่มีคนยากจนน้อยลง เมื่อผนวกกับปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ดูท่าแล้วญี่ปุ่นจะกู่ไม่กลับ

Japan’s public debt is in uncharted waters for the world CREDIT: BLOOMBERG

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าญี่ปุ่นมีสัดส่วนหนี้สาธารณะต่อ GDP สูงมาก สูงกว่าอเมริกาที่ว่าเยอะ และสูงกว่ากรีซที่ว่าแย่เสียอีก

Source: O.E.C.D. Income Distribution Database

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าญี่ปุ่นเปอเซนต์คนจนสูงมากเป็นอันดับต้นๆของโลก

Source : Business Insider/Andy Kiersz, data from World Bank

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าโดยภาพรวมแล้ว ทั่วโลกมีคนยากจนน้อยลง ซึ่งสวนทางกับญี่ปุ่น (ดูรูปสุดท้าย)

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าคนญี่ปุ่นมีอัตราการว่างงานที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

รูปนี้บ่งบอกว่าคนญี่ปุ่นที่อยู่ใต้เส้นความยากจนมีอัตราที่สูงขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับแนวโน้มของโลก

สุดท้ายนี้ ญี่ปุ่นเป็นกรณีตัวอย่างที่ดีว่า การจะใช้เครื่องมือใดในการแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจต้องพิจารณาให้รอบคอบ และรอบด้าน รวมถึงต้องพิจารณาถึงความแตกต่างของแต่ละประเทศ ซึ่งจะส่งผลให้ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม หลายคนมอง QE ในแง่ลบว่า ทำให้เกิดเงินเฟ้อทั่วทั้งโลก ประเทศพัฒนาแล้วเอาแบงค์กงเต๊กมาซื้อของ ซื้อสินค้า และธุรกิจจริงๆในประเทศเรา ดึงการเจริญเติบโตของประเทศกำลังพัฒนาไปให้ประเทศพัฒนาแล้ว แต่ผมอยากให้คิดว่า ตอนเริ่มแรกที่อเมริกาเริ่มใช้ QE ทำไมถึงไม่มีใครคัดค้านได้เต็มปาก นั่นก็เพราะเมื่อประเทศที่มีเศรษฐกิจขนาดใหญ่เหล่านี้ล้ม ประเทศอื่นๆย่อมล้มตามกันเป็นลูกโซ่ ยิ่งตลาดใหญ่ที่สุดในโลกอย่างอเมริกายิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าล้มขึ้นมา ทั่วโลกต้องตายตามแน่นอนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วจะให้เค้าแก้ปัญหาเศรษฐกิจแบบไหม กู้มาหรือ? ตอนวิกฤตต้มยำกุ้งปี 40 ไทยต้องกู้เงินจาก IMF แต่ประเทศเหล่านี้เวลาล้มจะไปกู้เงินมหาศาลจากใคร ประเทศกำลังพัฒนาหรือ? ถ้าทำเช่นนั้นก็จะกลายเป็นเตี้ยอุ้มค่อมอีก เพราะประเทศกำลังพัฒนาก็ให้กู้ไม่ไหว และประเทศที่กู้ไปก็ไม่แน่ว่าจะใช้หนี้ไหวด้วย สุดท้ายก็ได้กอดคอกันตายทั้งโลก ดังนั้นที่อเมริกาตัดสินใจใช้ QE ก็นับว่าไม่ได้ทำอะไรผิด หากจะผิด ก็ผิดที่อเมริกาไม่ยอมปรับโครงสร้างของประเทศตัวเอง อัดแต่ QE จนเริ่มระบบการเงินทั่วโลกเริ่มบูดเบี้ยวอย่างในทุกวันนี้

ข้อมูลและรูปภาพบางส่วนนำมาจาก telegraph.co.uk

The post สังเวย QE ฤา จะเป็นจุดจบของญี่ปุ่น appeared first on A blog.

22.5% เป็นค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับอาหาร

16.7% แฟชัน

9.8% ค่าเดินทาง

8.3% ออมเงิน

7.5% ความงาม

5.6% ขนมเค้ก และของหวาน

4.2% ปาร์ตี้และงานเลี้ยงสังสรรค์

4% กาแฟ

2.5% หนังสือ

2.5% ค่าโหลดแอปพลิเคชัน

1.8% สัตว์เลี้ยง

1.2% การกีฬา

13.4% อื่นๆ

เราลองมาแจงรายละเอียดกันดูนะครับ

สมมติว่าอิงตามฐานเงินเดือนขั้นต่ำของงานวิจัยที่ 25,000 บาท ต่อเดือน

อันดับ 1 เป็นค่าอาหาร 5,625 บาท ตกวันละ 187.5 บาท ถามว่าเยอะไหม ผมว่าไม่นะครับ

อันดับ 2 แฟชัน 4,175 บาท ผมที่เป็นผู้ชายก็ต้องบอกว่า มันเยอะ แต่สำหรับคุณผู้หญิงมันอาจจะมีความสำคัญ ผมจะพยายามนึกซะว่ามันเป็นเหมือนค่าใช้จ่ายพวก gadget ของผมละกัน

สำหรับค่าเดินทาง 9.8% ก็ไม่มีอะไรแปลก ตกเที่ยวละประมาณ 40 บาท ส่วนความงาม 7.5% นี่น้อยกว่าที่ผมคิดไว้มาก แค่พอซื้อเครื่องสำอางแบรนด์กลางๆได้กระปุกเดียวเท่านั้นเอง

ผมว่า Highlight จริงๆมันอยู่ที่ตรงนี้ครับ  ออมเงิน 8.3%, ขนมเค้ก  และของหวาน 5.6%, กาแฟ 4%

นั่นหมายความว่า สาวออฟฟิศอายุ 30 ปี หมดไปกับเค้กรวมกับกาแฟ เยอะกว่าออมเงินซะอีก งั้นมันก็ไม่แปลกนะครับ ขนาดกาแฟ starbuck ยังอยู่ในตลาดหลักทรัพย์อเมริกาได้ แล้วทำไมขนมหวานที่สาวออฟฟิศในประเทศนี้ใช้จ่ายเพื่อซื้อมันไปเยอะกว่ากาแฟอีกจะเข้าบ้างไม่ได้! ซึ่งผมว่าการที่ After you เข้า MAI รอบนี้ได้ ช่างสอดคล้องกับตัวเลขของงานวิจัยนี้มากๆ แต่ที่น่าจะวิตกจริงๆก็คือเงินออมเนี่ยแหละครับ ถ้าผมคำนวณว่า สาวออฟฟิศอายุ 30 ปี ที่ผ่านมามีเงินเก็บ 150,000 บาท แล้วเก็บเงินได้ในอัตรา 8.3% ตลอดไปจนอายุ 60 ปี ส่วนเงินเดือน 25,000 บาท ผมให้ได้เงินเดือนขึ้นปีละ 5% และเงินออมนี้สามารถลงทุนได้กำไรในอัตราปีละ 10% (ซึ่งตัวเลขพวกนี้ผมเผื่อให้มากกว่าความจริงนิดหน่อยแล้วนะครับ) สุทธิแล้วตอนอายุ 60 ปี เธอจะมีเงินทั้งหมดประมาณ 10-11 ล้าน ซึ่งไม่ถือว่าเยอะเลยนะครับ เมื่อเทียบกับอัตราเงินเฟ้อในอนาคตอีก 30 ปีข้างหน้า กับอายุไขเฉลี่ย 79 ปี แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย เรียกได้ว่าพอดีๆ แต่อย่าลืมทุกวันนี้เราอยู่ในสภาวะเงินล้นโลก ดอกเบี้ยต่ำเตี้ย จะให้ลงทุนได้ 10% ทุกปีเป็นเรื่องยากมาก ถ้าผมปรับตัวเลขกำไรจากการลงทุนให้ใกล้ความจริงมากขึ้นหน่อยที่ 4% ต่อปี เงินออมตอนอายุ 60 ปี จะเหลือเพียง 3.5 ล้านบาท ซึ่งน้อย ถ้าไม่มีลูกหลานช่วยดูแลและช่วงอายุ 60-70 ปี ไม่สามารถหารายได้เพิ่มได้ อาจต้องอยู่แบบค่อนข้างลำบากยามแก่เลยทีเดียว เพราะฉะนั้น ลดขนมหวานกับกาแฟ มาเพิ่มเงินออมเถอะครับ

สุดท้ายนี้ ถ้าใครที่ตามข่าวมาตลอด จะทราบว่า จริงๆแล้ว After you มีข่าวมาตั้งแต่ปี 57 ว่าจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ให้ได้ในปี 58 แต่ข่าวก็เงียบหายไป จนทำได้สำเร็จจริงๆในปี 59 นี้เอง

The post พฤติกรรมการใช้เงินของสาวออฟฟิศ appeared first on A blog.

อันที่จริง เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่สักวันนึงในอนาคตก็ต้องเกิดขึ้น ถ้าใครตามข่าว คงได้ข่าว Line pay จับมือกับ Rabbit นั่นหมายความว่า ในอนาคต การทำธุรกรรมแบบ E-payment คงจะเป็นเรื่อง worldwide ในไม่ช้า แต่ผมกลับรู้สึกกังวลกับเทคโนโลยีนี้ ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี แต่อย่างไรเสีย เรื่องนี้ดันไปดึงดูดรัฐบาลหลายๆประเทศ (รวมถึงไทย) เพราะมันทำให้รัฐบาลรู้ถึง statement การเงินของทุกคน และรายรับของร้านค้าทุกร้าน ทำให้สามารถจัดระบบภาษี และสวัสดิการได้ง่ายและทั่วถึงมากขึ้น

แล้วมันมีอะไรน่ากังวลละ?

อย่างแรก การใช้เงินจ่ายในระบบอิเล็กโทรนิก ทำให้คนเสียวินัยทางการเงินได้ง่ายขึ้น น่าแปลกนะครับ คนเราเมื่อมีบัตรเครดิต ทำให้เราสะดวกขึ้นหลายอย่าง แต่ก็ทำให้หลายคนเป็นหนี้บัตรเครดิตจนถอนตัวไม่ขึ้น แปลกแต่จริงว่า ยิ่งสะดวกมากเท่าไร ยิ่งเห็นว่าเป็นเรื่องไกลตัวมากเท่าไร คนก็ให้ความสำคัญกับมันน้อยลงมากเท่านั้น

อย่างที่สอง มันจะทำให้คนทำผิดได้อย่างไม่รู้สึกผิดได้มากขึ้น
มีงานวิจัยหลายชิ้น ที่พบว่า เมื่อคนเราอยู่ต่อหน้าเงินสด เราจะซื่อสัตย์มากขึ้น แต่ยิ่งออกห่างจากเงินสดไปมากเท่าไร เราก็กลับทำผิดได้อย่างหน้าตาเฉย ยกตัวอย่างนะครับ

• มีการทดลองนึง เอาโค้กกระป๋องใส่ไว้ในตู้เย็นส่วนกลางตามหอพักมหาวิทยาลัยต่างๆ พบว่า ไม่มีโค้กกระป๋องไหน อยู่รอดเกิน 72 ชม. เลย แต่เมื่อเอาเงินที่ราคาเท่ากับโค้กกระป๋องใส่ไว้แทน ปรากฏว่า ผ่านไปเป็นเดือน เงินก็ยังอยู่ดีไม่หายไปไหน
• อีกการทดลองนึง ให้นักศึกษาทำข้อสอบ แล้วเปิดโอกาสให้นักศึกษาโกงข้อสอบได้ ซึ่งนักศึกษาจะได้รับค่าตอบแทนตามจำนวนข้อสอบที่ตอบถูก ปรากฏว่านักศึกษาโกงเฉลี่ยกันคนละ 2.7 ข้อจาก 40 ข้อเท่านั้น และในนักศึกษา 2000 คน มีคนที่โกงไม่ยั้ง คือโกงจนตัวเองได้เต็มเพียง 4 คนเท่านั้น แต่เมื่อเปลี่ยนค่าตอบแทนจากเงินสดเป็นชิพ แล้วให้ชิพนั้นแลกเงินได้ภายหลัง พบว่านักศึกษาโกงเฉลี่ยคนละ 5.9 ข้อ และมีคนโกงไม่ยั้งถึง 24 คน จาก 450 คน
• อีกการทดลองที่น่าสนใจคือ การทดสอบความซื้อสัตย์ของ Sale ในการนำใบเสร็จมาเบิกค่าใช้จ่าย พบว่า Sale ที่ต้องยื่นใบเสร็จผ่านธุรการ มีแนวโน้มที่จะแอบสอดแทรกใบเสร็จที่เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับงานมากกว่า Sale ที่ต้องนำใบเสร็จมาเบิกเงินกับหัวหน้าโดยตรง

จะเห็นได้ว่า เมื่อยิ่งการทำธุรกรรมทางการเงินใดๆก็ตาม ยิ่งซับซ้อน และห่างไกลจากเงินสดไปมากเท่าไร คนก็ยิ่งรู้สึกผิดเมื่อทำความผิดน้อยลงเท่านั้น หรือไม่อย่างนั้น คนนั้นก็หาเหตุผลในการทำผิดได้ง่ายขึ้นอย่างน่าประหลาด ยังจำกรณีเอนรอนได้ไหมครับ ผู้ที่ทำให้เอนรอนล้มละลายอย่าง Jeffrey Skilling สามารถเอาเงินบำนาญของผู้คนไปละลายได้อย่างหน้าตาเฉยหลายล้านดอลล่า แต่การขโมยเงินใครสัก 100 เหรียญกลับเป็นเรื่องที่เค้าไม่เคยทำเลย เพราะฉะนั้นระบบ E-payment นอกจากจะทำให้การก่ออาชญากรรมทางการเงินเป็นเรื่องที่ง่ายขึ้นแล้ว ยังทำให้คนก่ออาชญากรรมได้อย่างไม่รู้สึกผิดเพิ่มขึ้นด้วย อย่างไรเสีย หากมีระบบการป้องกันที่ดี เรื่องนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น จริงไหม? ก็ถ้าระบบมันสมบูรณ์จริงๆก็คงป้องกันจากภายนอกได้ แต่จะรู้ได้ไงว่าภายในรัฐบาลเองไม่มีการโกง?

เรื่องนี้ จริงๆแล้วรัฐบาลก็ดำเนินการมาได้สักระยะแล้ว ยังจำบัตรเครดิตเกษตรกรได้ไหมครับ ร้านค้า และบริษัทต่างๆ ที่ติดตั้งเครื่องรูดบัตรเกษตรกรจะได้รับสิทธิประโยชน์ต่างๆ เพื่อจูงใจให้ติดเจ้าเครื่องนี้ แต่พอติดแล้ว รัฐบาลก็สามารถเห็นรายรับของร้านค้านั้นได้อย่างละเอียด ผมมีเพื่อนคนนึงขายปุ๋ย มันได้กำไรจากการขายปุ๋ยถุงละ 30 บาท แต่กลับโดนเรียกภาษีจากปุ๋ยถุงละ 30% ซึ่งมากกว่ากำไรที่มันได้ซะอีก เมื่อถามไป คำตอบที่ได้ก็คือ เราเก็บอัตรานี้กันทั้งประเทศเป็นปกติอยู่แล้ว เล่นเอาเพื่อนผมอยากจะทุบเครื่องรูดเครดิตเกษตรกรทิ้งเลยทีเดียว

กรณีเรื่องที่เพื่อนผมโดนภาษีปุ๋ยนั้น ก็น่าคิดนะครับ ว่ารัฐบาลเองก็ติดกับดักจิตวิทยาเรื่องการเงินที่ไม่ใช่เงินสดเหมือนกันหรือเปล่า อย่าลืมนะครับว่า การเก็บภาษีเกินจริงเมื่อได้โอกาส หรือการขูดรีดบริษัทต่างๆ ก็ไม่ใช่เรื่องถูกต้องเหมือนกัน แม้ว่าจะมีร้านค้าหรือบริษัทจะโกงภาษีมากเพียงใดก็ตาม ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำแบบนั้น แต่มันทำให้จากความรู้สึกผิด เป็นรู้สึกถูกเท่านั้นเอง

อีกกรณีก็อย่างเช่น เรื่องราคากลางของยา ที่ตามหลักการแล้วการกำหนดราคากลางควรจะนำราคากลางของโลกจริงๆมาคิด ไม่ใช่ไปหามาจากประเทศที่ขายยาถูกที่สุดในโลก (ตอนหลังมาก็มีความพยายามในการปรับราคาให้เป็นจริงมากขึ้นแล้ว ก็ขอชื่นชมในความพยายามนะครับ) เรื่องนี้เองรัฐบาลก็อ้างว่าต้องการให้ประชาชนเข้าถึงยาในราคาที่ถูก แต่ถ้าลองวิเคราะห์จริงๆแล้ว ราคากลางของยาจะกี่บาท คนที่จ่ายโดยตรงจริงๆคือรัฐบาล ดังนั้นหากยิ่งกดราคาได้ต่ำมากเท่าไร รัฐบาลก็ลดรายจ่ายด้านสาธารณสุขได้มากเท่านั้น ดังนั้นวิธีการแก้ปัญหาที่ถูกต้องจริงๆคือ แทรกแซงราคายาในระดับที่เหมาะสม ไม่ใช่กดราคาให้ต่ำที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ แล้วรัฐบาลก็มาเพิ่มค่าใช้จ่ายด้านสาธารณสุขแทน ไม่ใช่บอกกับตัวเองว่า ที่ทำไปก็เพื่อให้ประชาชนได้ใช้ยาราคาถูก ซึ่งถ้าดูย้อนหลังไปจะรู้ว่าสาธารณสุขไม่ใช่กระทรวงที่ได้งบเยอะแยะอะไรเลย กระทรวงที่ได้งบเยอะจริงๆคือ กระทรวงศึกษาธิการที่ได้งบเพิ่มมาตลอด และช่วง 10 ปีหลังสุดได้งบในระดับประมาณ 20% ของ GDP หรือมากกว่านิดๆด้วยซ้ำ แต่เอาจริงๆแล้วเรากลับไม่เห็นอะไรที่ effective ในระบบการศึกษาของเราเลย ในขณะที่โรงพยาบาลรัฐติดลบ งบการเงินเป็นสีแดงมาตลอด การที่รัฐบาลกดราคายาให้ถูกๆบางคนอาจจะคิดว่า แบบนี้ก็ดีนิ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ใช่ครับ จริงๆมันก็ดี แต่ตอนนี้มันส่งผลเสียต่ออุตสาหกรรมยาในประเทศเราอย่างมาก ตอนนี้อุตสาหกรรมยาในประเทศเราอ่อนแอมาก โรงงานทุกโรงงานต้องตัดงบ R&D มาเพื่อกดราคายาให้ต่ำที่สุด ทำให้การวิจัยและพัฒนายาเราล้าหลังมาก เมื่อมีการบังคับระบบมาตรฐานใหม่ๆให้ทัดเทียมกับต่างประเทศเมื่อไร ก็จะมีข่าวโรงงานยาทยอยปิดตัวเงียบๆไปเรื่อยๆ ถ้าเป็นบริษัทยาข้ามชาติก็ย้ายฐานการผลิตไปต่างประเทศ ทำให้เราสูญเสียโอกาสในการเรียนรู้วิทยาการใหม่ๆจากองค์กรระดับชั้นนำของโลก ในขณะที่ตัวเลขการนำเข้ายาสูงลิ่วขึ้นเรื่อยๆทุกปี โรงพยาบาลเองก็เสี่ยงต่อการขาดยา เพราะถ้า margin มันต่ำมาก เวลาวัตถุดิบสักตัวมันขึ้นราคา สู้ทิ้งใบประมูลแล้วเสียค่าปรับยังคุ้มกว่าผลิตยาที่ขาดทุนส่งให้โรงพยาบาล อันนี้คือเรื่องจริงที่กำลังเกิดขึ้นนะครับ

แต่อย่างไรเสีย ผมก็เข้าใจรัฐบาลว่า ทำไมรัฐต้องเร่งรัดออกมาตรการนี้ ซึ่งจริงๆปัญหามันอยู่ที่ความล้มเหลวในระบบการจัดเก็บภาษีของไทย (มันล้มเหลวจริงๆนะครับ คนไทยมี 65 ล้านคน อยู่ในฐานภาษีแค่ 10 ล้านคน และเสียภาษีจริงๆแค่ประมาณ 2 ล้านคน) คนไทยหนีภาษีกันเยอะมาก หนีกันอย่างไม่รู้สึกผิด (ถ้าทฤษฎีที่ผมพูดถึงเป็นจริง สงสัยต้องแก้ปัญหาด้วยการเคาะตามบ้าน คิดบัญชีกันต่อหน้า แล้วจ่ายภาษีด้วยเงินสดเท่านั้น) แล้วอีกแค่ประมาณ 10 ปี เราจะเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างเพื่อให้การจัดเก็บภาษีมีประสิทธิภาพ เราจะมีคนทำงานที่จ่ายภาษีไม่พอเลี้ยงผู้สูงอายุในประเทศแน่ๆ แต่เมื่อตัดสินใจทำแล้ว จะต้องทำอย่างไรถึงเพิ่มวินัยทางการเงินให้คนในชาติได้? จะป้องกันการก่ออาชญากรรมทางการเงินที่เพิ่มขึ้นได้อย่างไร? และจะป้องกันการทุจริตของตัวรัฐบาลเองได้อย่างไร?

The post ความกังวลใจของผมกับ E-Payment appeared first on A blog.

แต่ด้วยความที่เป็นคนกันเอง เป็นเรื่องเล็กน้อยเนี่ยแหละ ทำให้คนส่วนใหญ่พลาด ที่จะไม่ทำหนังสือสัญญา!

แต่เดี๋ยวก่อน เรามีพยานบุคคล มีหลักฐานในแชทว่าเค้ายืมเงิน บางคนอาจจะอัดเสียงโทรศัพท์ตัวเองไว้ หรือไม่ก็เก็บสลิปการโอนเงินไว้เป็นอย่างดี หลักฐานเท่านี้ก็น่าจะพอ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนิ

แต่มันมีปัญหาครับ เพราะประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ระบุไว้ชัดเจนว่า

มาตรา ๖๕๓ การกู้ยืมเงินกว่าสองพันบาทขึ้นไปนั้น ถ้ามิได้มีหลักฐานแห่งการกู้ยืมเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ยืมเป็นสำคัญ จะฟ้องร้องให้บังคับคดีหาได้ไม่ ในการกู้ยืมเงินมีหลักฐานเป็นหนังสือนั้น ท่านว่าจะนำสืบการใช้เงินได้ต่อเมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสืออย่างใดอย่างหนึ่งลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดงหรือเอกสารอันเป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมนั้นได้เวนคืนแล้ว หรือได้แทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้ว

ดังนั้นถ้าไม่มีหนังสือสัญญาก็ฟ้องร้องไม่ได้นะครับ ดังนั้นเพื่อความชัวร์ ควรจะต้องทำหนังสือสัญญาไว้ทุกครั้ง ซึ่งแบบฟอร์มหนังสือสัญญาก็หาได้ง่ายมาก เพียงพิมพ์คำว่า สัญญากู้ยืมเงินใน google 

ก็มีให้ download มากมายหลายแบบนับไม่ถ้วน แต่ถ้ารีบจริงๆ หรือคนรู้จักกันไม่อยากมีพิธีรีตองมาก หรือไม่ก็ที่มีให้ download มันสับสนวุ่นวาย เห็นตัวอักษรมากมายแล้วรู้สึกงงงวยขึ้นมา แนะนำว่าให้เขียนหนังสือสัญญาการกูเยืมเงินที่มีรายละเอียดดังนี้

1. เขียนชื่อผู้ยืม พร้อมลงรายละเอียดว่าได้ยืมเงินจากใคร
2. เขียนจำนวนเงินที่ยืมให้ชัดเจน และมีคำอ่านออกเสียงกำกับ
3. ลงรายละเอียดว่าจะคืนเงินวันที่เท่าไร อย่างไร
4. ลงรายมือชื่อของผู้ยืม ***สำคัญมาก
5. รายละเอียดอื่นๆเช่น หากมีการคิดดอกเบี้ย ควรระบุไว้ด้วย (แตห้ามคิดเกินที่กฎหมายกำหนดนะครับ) และอาจเพิ่มรายละเอียดว่าสัญญาเขียนที่ไหน เขียนวันที่เท่าไร เพื่อเป็นประโยชน์ในกรณีที่เกิดการฟ้องร้องขึ้นมา จะได้สืบคดีได้ง่ายขึ้น อาจทำสองฉบับเพื่อให้กับผู้กู้เงินเก็บไว้อีกชุดนึงก็ได้

สุดท้ายอยากจะฝากไว้ว่ายิ่งในสัญญามีรายละเอียดมากเท่าไร ก็ยิ่งมีประโยชน์ตอนนำสืบคดีมากเท่านั้นนะครับ

The post หนังสือสัญญา กับ การยืมเงิน appeared first on A blog.

คำว่า Next Bank นั้น มีที่มาจากต่างประเทศ ปัจจุบันมีอยู่ใน 27 ประเทศทั่วโลก หากจะให้อธิบายคำว่า Next Bank ให้เข้าใจง่ายๆก็คือ เป็นชื่อของกลุ่มคน หรือ community ที่มีพลังและความสามารถ มีศักยภาพที่จะกำหนดและเปลี่ยนแปลงระบบการเงินและการธนาคารได้ และคนเหล่านี้จะช่วยกันมองหาว่าในอนาคตอุตสาหกรรมการเงินจะเป็นอย่างไร ประกอบไปด้วย 3 ส่วนคือ

1.Banker

Banker คือ ธนาคารต่างๆ  หรือพวกบริษัทหลักทรัพย์ ซึ่งกลุ่มนี้นับว่าเป็นขั้วอำนาจเก่า ควบคุมการเงินและการธนาคารโลกมาช้านาน คนกลุ่มนี้จะมีข้อมูลของลูกค้า และผู้คนจำนวน มองเห็นการเคลื่อนไหวของเงิน และตราสารต่างๆตลอดเวลา ทำให้มองเห็นภาพกว้างของระบบ เหมือนอยู่บนยอดเขา

2.Startup

หากจะให้พูดถึง Startup คงหนีไม่พ้น Fintech ซึ่งคอยสร้างนวัตกรรมใหม่ๆแก่วงการการเงินและการธนาคาร และก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในอุตสาหกรรมการเงินมาแล้วไม่น้อยกว่า 20 ปี ข้อดีของ Startup คือเหมือนคนตัวเล็กๆ แต่วิ่งเร็ว ทำเร็ว สร้างอะไรใหม่ๆได้ตลอด ในขณะที่ธนาคารเหมือนคนที่อยู่ที่สูง ตัวใหญ่ เดินช้า ส่วน Startup นั้นแม้ไม่ได้อยู่สูงจนมองเห็นภาพใหญ่เหมือนธนาคาร แต่ก็เหมือนคนอยู่ด้านล่างที่ใกล้ชิดกับประชาชนจริงๆ ทำให้รับรู้ และเข้าใจความต้องการจริงๆของคนส่วนใหญ่มากกว่านั่นเอง ซึ่งตรงจุดนี้เองที่ธนาคารและ Startup สามารถเติมเต็มให้กันและกันได้

3.Policy Maker

Policy Maker คือผู้กำหนดนโยบาย เช่น ธนาคารแห่งประเทศไทย, รัฐบาล ซึ่งคนกลุ่มนี้ทำหน้าที่ออกและกำหนดนโยบายต่างๆ

จะเห็นได้ว่าแม้ว่าที่ผ่านมา Fintech จะสร้างความเปลี่ยนแปลงทางการเงินและธนาคารอย่างไร ธนาคารก็ยังคงอยู่อย่างมั่นคง (แต่หลังๆมา โดยเฉพาะในปีนี้ ต้องยอมว่า blockchain สามารถสั่นคลอนความมั่นคงของธนาคารได้อย่างหนักแบบที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน) ส่วนนึงก็ต้องยอมรับในความสามารถในการปรับตัว และเปิดรับอะไรใหม่ๆอยู่ตลอดเวลาของธนาคาร ในขณะเดียวกัน ธนาคารกับ Fintech ก็อยู่กับแบบได้ประโยชน์ร่วมกัน มากกว่าจะมาทำลายล้างกัน เพราะทั้งคู่ ต่างมีจุดเด่นที่สามารถเติมเต็มให้กันได้ ดังที่กล่าวไปแล้วข้างต้น เมื่อทั้ง 2 มารวมกับ Policy Maker หรือผูู้กำหนดนโยบายซึ่งสามารถเห็นภาพรวมของทั้งประเทศ และมีอำนาจในการออกและกำหนดนโยบาย ทำให้เกิด Next Bank ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีความสามารถในการมองเห็นอนาคตของอุตสาหกรรมการเงินนั่นเอง

The post Next Bank คืออะไร appeared first on A blog.