จริงๆ ขนมแมวดำ ถูกผลิตโดย ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จดทะเบียนจัดตั้งเมื่อวันที่ 28 ก.ย. 2499 ทุนจดทะเบียน 8 ล้านบาท มีรายชื่อผู้เป็นหุ้นส่วน 7 คน ลงหุ้นด้วยเงินสด ในจำนวนที่แตกต่างกันไป และมีที่ตั้งสำนักงานใหญ่ อยู่ที่ อ.เมืองสมุทรสาคร จ.สมุทรสาคร

ซึ่ง โรงงานลูกกวาดเทสตี้ จริงๆโรงงานนี้ไม่ได้มีแต่ขนมแมวดำนะ มีขนมในตำนานอีกหลายอย่าง เช่น ลูกอมตราจรวด, ฮารีส (ลูกอมรสมะนาว), ทอฟฟี่รสต่างๆ, ลูกอมตราฟรุทชิววี่ และอื่นๆอีก และเอาจริงๆงบการเงินก็ไม่ได้แย่ด้วย โดยมีงบการเงินช่วงปี 2561 – 2565 ดังนี้

รายได้รวม

ปี 2561 จำนวน 34,557,491.71 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,521,681.76 บาท
ปี 2563 จำนวน 23,218,560.33 บาท
ปี 2564 จำนวน 20,634,106.78 บาท
ปี 2565 จำนวน 29,450,113.89 บาท

รายจ่ายรวม

ปี 2561 จำนวน 33,132,347.10 บาท
ปี 2562 จำนวน 30,681,196.38 บาท
ปี 2563 จำนวน 22,751,674.02 บาท
ปี 2564 จำนวน 19,796,132.60 บาท
ปี 2565 จำนวน 28,514,514.79 บาท

ทั้งนี้ข้อมูลงบการเงิน 5 ปีย้อนหลัง พบว่า ห้างหุ้นส่วนจำกัด โรงงานลูกกวาดเทสตี้ มีกำไร-ขาดทุน ดังนี้

ปี 2561 กำไร 1,139,935.69 บาท
ปี 2562 ขาดทุน 337,898.59 บาท
ปี 2563 กำไร 381,304.64 บาท
ปี 2564 กำไร 740,201.37 บาท
ปี 2565 กำไร 729,951.10 บาท

จะเห็นได้ว่าในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานี้ ยอดขายปีละ 20-34 ล้าน กำไรปีนึงก็หลายแสนต่อปีไปจนถึงหลักล้านก็มี มีกำไรลดช่วงโควิดหน่อย แต่หลังโควิดก็ฟื้นตัวมาตลอด ฟื้นเร็วด้วย ดูไม่มีเหตุผลให้ต้องปิดเลย แต่ข่าวมันก็ออกแค่นี้ กดไปอ่านก็ไม่มีบอก ทำตัวเป็น clickbait ก็เลยต้องหาเองว่าปิดทำไม ก็เลยเจอความจริงดังรูป

สรุปก็คือ หุ้นส่วนตายหมดแล้ว ก็เลยปิด

แต่เอาจริงๆขายโรงงานก็น่าจะมีคนซื้อนะเพราะ product หลายตัวยังติดตลาด ยอดขายก็กำไรทุกปี ขนาดโควิดยอดขายตกแต่ก็ยังกำไร หลังโควิดยอดขายโตขึ้นมาอีก 10 ล้าน ถ้าขายนี่แค่ asset ตัวโรงงานก็มีมูลค่าเยอะแล้ว แล้วยังมีทรัพย์สินเรื่องตัว product ที่ขายได้ติดตลาดมานานแล้วอีก

The post ทำไมถึงเลิกผลิตขนมแมวดำ appeared first on A blog.

ถ้า segment ปัญหานี้ออกเป็นชนชั้น น่าจะเป็นแบบนี้ (ปัจจุบันอัตราการเกิดของไทยลดลงจาก 8 แสน – 1 ล้าน คนต่อปี เหลือ 4-5 แสนคนต่อปี หรือลดลงราวๆครึ่งนึง)

• ระดับบน มีลูกเท่าเดิม ไม่ได้มากขึ้นหรือน้อยลง
• ระดับกลาง-กลางบน มีลูกน้อยลง 60-80%
• ระดับกลางล่าง มีลูกน้อยลง 30-50%
• ระดับล่าง มีลูกเยอะขึ้น

ทีนี้ ถ้าแจกเงินแบบไม่คิดอะไร จ่ายเป็นรายหัว มันไปกระตุ้นให้คนล่าง – กลางล่าง มีลูกเยอะขึ้น และเงินก็ไม่รู้ไปถึงเด็กจริงๆไหม บางครอบครัวถึงเด็กจริง แต่บางครอบครัวก็กลายเป็นค่าเหล้าค่าเบียร์พ่อแม่หมด

ทีนี้มาดูกันว่า ทำไมระดับ กลาง ถึงมีลูกน้อยลง

1. อยากมีเวลา ดูแลลูกเอง
2. ภาระด้านค่าใช้จ่าย เพราะอยากดูแลลูกอย่าง premium หรืออย่างน้อยก็ควรจะ higher average เท่านั้น ซึ่งค่าครองชีพไม่สมดุลกับรายได้
3. ค่านิยมเปลี่ยน ทั้งเรื่องไม่นิยมมีลูก และมองว่าลูกไม่ได้มีหน้าที่ดูแลพ่อแม่ ไม่ควรรีบมีลูก เพื่อใช้งาน หรือหวังให้ดูแลอีกต่อไป ควรมีเมื่อพร้อมเท่านั้น
4. รู้สึกสูญเสียความหวังว่าประเทศจะดีขึ้น ทำให้การทำนายอนาคตเป็น bad scenario และการมีลูกเป็นการเพิ่มความไม่แน่นอนใน scenario นั้น
5. ปัญหาเรื่อง hypergamy ที่รุนแรงขึ้นอย่างมาก ทำให้ความสำเร็จในการหาคู่ทั้งชายและหญิงน้อยลงไปมาก (อ่านเพิ่มเติม https://theadultman.com/love-and-lust/hypergamy/ ) ซึ่งปัญหาที่รุนแรงขึ้นส่วนนึงก็เกิดจากปัญหาเศรษฐกิจและค่าครองชีพที่ทำให้เพศชาย(และหญิง)สร้างเนื้อสร้างตัวได้ช้ากว่าเมื่อก่อนมาก และปัญหานี้ทำให้เพศหญิงต้องให้ความสำคัญกับความมั่งคงของเพศชายมากขึ้นกว่าแต่ก่อนมากๆในการตัดสินใจเลือกคู่
6. ปัญหาการเลี้ยงดูแลผู้สูงอายุ ตอนนี้ประเทศเรามีผู้สูงอายุมาก แต่มีคนวัยทำงานน้อย ทำให้ใน 1 ครอบครัว คนทำงาน 1 คน ต้องดูแลผู้สูงอายุหลายคนอยู่แล้ว นอกจากนี้ผู้สูงอายุของไทยส่วนใหญ่มีเงินออมไม่พร้อมเกษียณประกอบกับค่านิยมของคนรุ่นก่อนที่มองว่าการดูแลผู้ใหญ่เป็นหน้าที่ของบุตรหลาน พอมีภาระตรงนี้มากอยู่แล้ว การมีลูกจึงเป็นการเพิ่มภาระอันมหาศาลเข้าไปอีก

วิธีการแก้ปัญหา

• สาเหตุข้อแรก มองว่าแก้ได้โดย ออกกฎหมายว่าถ้าที่ทำงานไม่สามารถให้พ่อหรือแม่ WFH ได้ ก็ต้องมี nursery ในที่ทำงาน และต้องให้พ่อหรือแม่สามารถมาดูแลลูกใน nursery ได้ในเวลาทำงาน และต้องจัดให้มีคนดูแลอยู่ตลอด เพราะคนรุ่นใหม่ที่เป็นคนชั้นกลางอยากดูแลลูกเอง และก็อยากทำงานด้วย ไม่อยากหลุดออกจากระบบงานเพียงเพราะต้องไปเลี้ยงลูก และก็ไม่อยากส่งลูกไปให้ปู่ย่าตายายเลี้ยงให้เป็นปัญหาและภาระด้วย

สำหรับเรื่องการเพิ่มวันลาหลังคลอด ข้อนี้ +/- เพราะมองว่าไม่ได้กระตุ้นชนชั้นกลางบนมากนัก แต่ไปทำให้กลุ่มที่มีลูกมากอยู่แล้วลาบ่อยจนอาจนำไปสู่การจ้างออกได้ เพราะคนที่มีลูกมาก ก็มีกันปีเว้นปี ถ้าให้ลาได้ 6 เดือน – 1 ปี อาจไม่ได้ทำงานเลย และนำไปสู่การจ้างออกของนายจ้างในที่สุด

การเปลี่ยนค่านิยมเรื่องการทำงานก็สำคัญ โดยเฉพาะแนวคิด 9-9-6 ที่กำลังเป็นที่นิยม ส่งผลให้อัตราการเกิดลดลงมาก พูดกันตามตรง คนรอบตัวผมที่เป็นระดับกลาง-กลางบนทั้งสิ้น ไม่มีใครที่ทำงานแบบ 9-9-6 แล้วมีลูกเลย คนที่มีลูกมีแต่ 8-4-5 (ขรก./หน่วยงานรัฐ) หรือ 8-5-5 เท่านั้น

• สาเหตุข้อสอง ข้อสี่ ห้า และหก ข้อนี้ควรแก้ด้วยเศรษฐกิจและการเมือง รวมถึงโครงสร้างทางสังคม แต่ยาก ซับซ้อน และใช้เวลานาน การจ่ายอุดหนุนงบรายหัวแก่เด็ก พอจะช่วยบรรเทาได้ในระยะสั้น แต่ต้องมีมาตรการที่ทำให้มั่นใจได้ว่า เงินถูกใช้เพื่อเด็กเท่านั้นจริงๆ ไม่ใช่ใช้เพื่ออย่างอื่น

ข้อนี้ การแก้ไขปัญหาระยะสั้น-กลาง อีกอย่างคือพยายาม import แรงงานต่างด้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง แรงงานต่างด้าว/ต่างชาติที่มีฝีมือ ให้เค้ามาอยู่ในระบบภาษีของเราให้ได้มากและนานที่สุด นอกจากนี้ก็ควรให้โอกาสเด็กไร้สัญชาติ โดยเฉพาะเด็กไร้สัญชาติที่มีความสามารถ ให้เค้าเข้าถึงโอกาสทางการศึกษาและการทำงานได้ง่ายกว่าที่เป็นอยู่ (ซึ่งควรให้สัญชาติ) เพื่อให้เค้าเข้าสู่ระบบแรงงานและระบบภาษี และไม่เป็นภาระของประเทศในอนาคตด้วย นอกจากนี้เราก็ต้องพยายามรักษาแรงงานระดับหัวกะทิ ไม่ให้เค้าอยากออกไปทำงานเพื่อเป็นแรงงานแก่ชาติอื่นๆ ควรหาแรงจูงใจให้เค้าอยู่เป็นกำลังหลักในชาติของตนเองให้ได้

• สำหรับข้อสาม ถ้าจะมารณรงค์ช่วยกันมีลูกช่วยชาติ มันก็เชยไปแล้ว แล้วมันยังดูเสร่ออีกด้วย คงต้องหาอะไร cool cool หรือ privilege กว่านั้น เช่นมีลูกได้สิทธิบางอย่างในการเลือกที่นั่งบนเครื่องบินก่อน อะไรแบบนี้ (ผมไม่ค่อยมีหัวกับเรื่องอะไรแบบนี้)

อย่างไรก็ดี การปรับค่านิยม ต้องเปลี่ยนมุมมองจากการมีลูกคือภาระที่สร้างปัญหาให้คนอื่น เช่น คนมีลูกมักลางานบ่อย ทำให้คนอื่นทำงานหนักขึ้น ทำงานก็ทำได้ไม่เต็มที่ ไม่โฟกัสเหมือนแต่ก่อน หรือไปในที่สาธารณะก็เด็กร้องงอแงสร้างความวุ่นวาย เป็น คนที่มีลูก คือคนที่เสียสละ ยอมเสียสละเวลาความสุขส่วนตัว เพื่อมาดูแลอนาคตของชาติ ให้ชาติเดินหน้าต่อ

นอกจากนี้ คนรุ่นก่อน ก็ต้องปรับค่านิยมเรื่อง การดูแลผู้ใหญ่ในครอบครัวเป็นหน้าที่ของบุตรหลานด้วย โดยควรเปลี่ยนเป็น การพยายามยืนด้วยลำแข้งตัวเองโดยไม่พึ่งพาใครเป็นคนที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรี เป็นต้น

• สำหรับข้อห้านั้น ผมคิดว่า event ต่างๆ ที่ช่วยให้คนมาจับคู่กันก็พอช่วยได้บ้าง เช่น เส้นทางคนโสดของ ททท. ที่เปิดพื้นที่ให้คนโสดมาเจอกัน มีกิจกรรมร่วมกัน แต่ผมคิดว่าถ้าจะให้เห็นผลต้องมีอะไรจริงจังมากกว่านี้ เช่น ต้องเป็นกิจกรรมที่ดึงดูดพอจะให้คนที่ทำงานเหนื่อยๆ ยอมออกจากบ้านในวันหยุด เพื่อทำกิจกรรมนั้นๆกับคนอื่นๆ และได้มีการสานต่อกับคนที่สนใจ นอกจากนี้ที่สำคัญที่สุด ควรมีนโยบายที่ทำให้คนที่กำลังสร้างเนื้อสร้างตัวตั้งตัวได้เร็วขึ้น เช่น มาตรการพิเศษทางภาษีสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 35 ปี เป็นต้น
• ส่วนข้อที่หกนั้น การเพิ่มสวัสดิการผู้สูงอายุอย่าง เบี้ยคนชรา ผมมองว่าเป็นการแก้ปัญหาระยะสั้น-กลางเท่านั้น แต่ในระยะยาวจะทำให้คนทำงานต้องแบกรับภาระหนักขึ้นจากการที่ต้องใช้เงินภาษีมากขึ้น นอกจากนี้ ผมมองว่าเป็นการไม่ยุติธรรมนัก กับการที่คนในรุ่นก่อนหน้าไม่ว่าจะมีลูกและไม่มีลูกต้องเสียภาษีในอัตราเท่ากัน แต่คนมีลูกต้องลำบากกว่าและสละความสุขส่วนตัวหลายอย่างในวัยหนุ่มสาวเพื่อเลี้ยงลูก แต่พอแก่ตัวมา คนไม่มีลูกกลับถูกเลี้ยงดูด้วย productivity จากลูกๆของคนอื่นที่ตนไม่ได้เลี้ยงในอัตราที่เท่ากับคนที่เลี้ยงมาด้วยความยากลำบากผ่านนโยบายของรัฐ แม้ว่าในจุดนี้หลายคนจะอ้างว่า ที่ผ่านมาตนเสียภาษีมามากแล้ว ควรได้รับการเลี้ยงดู แต่อันที่จริง ภาษีเมื่อ 10 ปีที่แล้ว มันก็หมดไปตั้งแต่ 10 ปีที่แล้วๆ ซึ่งภาษีที่เลี้ยงเขาในปีนี้ มันมาจากคนทำงานในปีที่แล้ว ไม่ใช่ภาษีเมื่อ 10 ปีที่แล้ว

ผมคิดว่าทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ในระยะกลาง คือพยายามให้มีการจ้างงานผู้สูงอายุเท่าที่จะเป็นไปได้ ต้องเข้าใจก่อนว่ากฎหมายแรงงานเรื่องเกษียณอายุที่ 60 ปี นี่มันมาจากกฎหมายแรงงานฉบับแรกของอเมริกาเมื่อ 100 กว่าปีที่แล้ว ซึ่งตอนนั้นคนอเมริกามีอายุเฉลี่ยเพียง 65 ปี แต่เมื่อผ่านมาเป็นร้อยปี คนอายุยืนขึ้นมาก ช่วงเวลาที่แข็งแรงก็ยาวนานขึ้นมาก ทำให้มีช่วงเวลาที่ยังมีศักยภาพและประสิทธิภาพในการทำงานยาวนานขึ้นไปด้วย จึงไม่ควรปล่อยให้เวลาตรงนี้เปล่าประโยชน์และช่วยลดช่วงเวลาที่ไม่มีรายได้ก่อนตายไม่ให้นานจนเกินไป (ถ้าคิดว่าเกษียณที่ 60 ปี ตายที่ 80 ปี หมายความว่ามีช่วงเวลาที่ไม่มีรายได้ถึง 20 ปี เทียบกับเวลาทำงาน 35-40 ปี ในขณะที่เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วเกษียณที่ 60 แต่ตายตอน 65 ปี ซึ่งมีช่วงเวลาที่ไม่มีรายได้เพียง 5 ปี เทียบกับเวลาทำงาน 35-40 ปี เท่ากัน)

อย่างไรก็ดี ผู้สูงอายุก็ต้องยอมรับว่า ในหลายๆสายงาน ตนไม่สามารถทำงานหนักและมี competency เท่าสมัย peakๆ อีกแล้ว ดังนั้นจึงไม่ควรยึดติดกับเงินเดือนสุดท้ายที่เคยได้รับ แต่ยอมปรับตามความสามารถในการทำงานที่ตนสามารถทำได้จริงๆ

นอกจากนี้ควรมีการแก้ปัญหาในระยะยาว ด้วยการออกกฎหมายบังคับคนที่ไม่มีลูก เข้ากองทุนคนไม่มีบุตร เพื่อนำเงินกองทุนนั้นมาดูแลพวกเขาเหล่านั้นในยามบั้นปลาย โดยไม่เป็นภาระของคนรุ่นถัดๆไป ไม่อย่างนั้น จะเกิดเป็น loop นรก (พ่อแม่/ญาติผู้ใหญ่ไม่มีเงินเก็บ >>> ลูก/หลานเลี้ยงพ่อแม่/ผู้ใหญ่ที่ไม่มีเงินเก็บ (ทำให้) ไม่อยากมีลูก >>> ตัวเองไม่มีเงินเก็บในบั้นปลาย>>>เป็นภาระรุ่นต่อไป) อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

The post เราจะแก้ปัญหาคนไทยมีลูกน้อยได้อย่างไร appeared first on A blog.

จนถึงวันนี้ ก็เหมือนยังไม่เข้าใจกันจริงๆ ก็เกาไม่ถูกที่คันกันซะที

ปัญหา aging society เมืองไทย ไม่เหมือนที่อื่นบนโลก เพราะยุโรป ปัญหาหลักเกิดจากคนแก่อายุยืนขึ้นมาก แต่เมืองไทย คนแก่ไม่ได้อายุยืนขึ้นขนาดนั้น ปัญหาของเมืองไทย คล้ายๆกับญี่ปุ่นคือ เด็กเกิดน้อยลงมากต่างหาก ซึ่ง aging จากสาเหตุนี้ รุนแรงกว่า aging จากการที่คนแก่อายุยืนขึ้นมากๆ และจะไปใช้ตำรายุโรปมาแก้ปัญหาเดียวกันนี้ไม่ได้

แต่เราก็มีจุดพิเศษที่น่าปวดหัวกว่าญี่ปุ่นคือ แม้ว่าคนไทยจะอายุยืนขึ้น แต่ช่วงระยะเวลาที่แข็งแรง ไม่ได้เพิ่ม คือตายช้าลงก็จริง แต่เวลาที่เพิ่มขึ้น ไม่ใช่เวลาที่มีคุณภาพ เช่นระยะเวลาป่วยติดเตียง เพิ่มขึ้นมาแทน ซึ่งส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงาน และจะเป็นภาระต่อโครงสร้างภาระการเลี้ยงดูมากกว่าญี่ปุ่นด้วยซ้ำ

แล้วที่ผ่านมา รัฐบาลก็การแก้ปัญหาเด็กเกิดน้อยด้วยวิธีง่ายๆอย่าง การหักลดหย่อนภาษี การเพิ่มวันลาคลอด ให้สวัสดิการคลอดบุตร ซึ่งการแก้ไขปัญหาเพียงมิติเดียวนี้ แทบไม่ได้ช่วยให้คนที่มีความพร้อมในการมีบุตร (ซึ่งควรจะมีบุตรให้แก่ประเทศ) อยากจะมีบุตรขึ้นมาแต่อย่างใด ตรงกันข้าม มันกลับไปกระตุ้นให้ คนที่ไม่มีความพร้อม ซึ่งไม่ได้มีปัญหาเรื่องการมีบุตรน้อยแต่อย่างใด มีบุตรมากขึ้นเพื่อเอาสวัสดิการดังกล่าวอีก (เพราะต้นทุนการเลี้ยงบุตรต่อคนต่ำกว่า จึงมองว่าคุ้มกว่าที่จะมีเพิ่ม)

แล้วจะแก้ปัญหาสังคมผู้สูงอายุอย่างไรดี

ส่วนตัวมองว่าวิธีแก้ปัญหา ที่น่าสนใจตอนนี้มี 2 อัน

1. เรื่องการรับผู้อพยพ วิธีนี้ ประเทศที่พัฒนาแล้วพยายามใช้จุดแข็งของประเทศตัวเอง ในการดึงดูดประชากรระดับ talent จากประเทศอื่น ไม่ว่าจะด้วยเทคนิคเรื่องการให้ทุนการศึกษา การให้สิทธิพิเศษในการทำงานแก่อาชีพพิเศษให้มาพักถาวรที่ประเทศของตน ซึ่งประเทศไทย เมื่อย้อนกลับไปสัก 10 ปีที่แล้ว น่าจะฉวยโอกาสทอง ดึง talent จากประเทศเพื่อนบ้านได้ แต่ด้วยปัญหาระบบกฏหมายที่ล้าหลัง และคนในประเทศที่ยังมีทัศนคติไม่เปิดรับอยู่ ทำให้เราพลาดโอกาสทองนี้ไปแล้ว ในทางตรงกันข้าม ด้วยปัญหาด้านเศรษฐกิจและการเมือง ทำให้เรากำลังเสีย talent คนรุ่นใหม่ ให้ต่างชาติมากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่มีคนกลุ่มนึงรู้สึกว่ามันไม่เป็นปัญหาซะด้วยซ้ำ
   การแก้ปัญหาที่รัฐบาลใช้ อย่างการให้สิทธิต่างชาติซื้อบ้านได้ ถือครองที่ดินระยะยาว ในระยะสั้นอาจได้เม็ดเงินมาหมุนในกลุ่มอสังหาก็จริง แต่ระยะยาว จะทำให้คนรุ่นใหม่ในประเทศไม่สามารถครอบครองอสังหาได้ จากการที่รัฐไปบิดเบือนกลไก demand supply ของระบบ (อย่าอ้างเป็นกลไกของทั้งโลก ชาติอื่นมีเงิน QE เสกแบงค์เข้ามาเก็งกำไรสบาย ในขณะที่คนไทยต้องทำงานแลกมา) ซึ่งจะซ้ำเติมปัญหาให้คนไทยมีบุตรน้อยลงมากขึ้นไปอีกในระยะยาว
2. การอำนวยความสะดวกให้คนไทยสามารถเลี้ยงดูบุตรของตนเองในที่ทำงานได้ อย่างสิงคโปร์ที่ออกกฏหมายให้ต้องมี nursery ในที่ทำงาน ซึ่งวิธีนี้ ได้ผลกว่าการให้วันลา หรือหักภาษี เพราะคนระดับที่มีความพร้อม ไม่ได้ต้องการหยุดงาน เค้าต้องการทำงาน แต่เค้าก็ต้องการดูแลลูกเองได้ แม้ว่าจะต้องทำงาน (ประชากรไทยในระดับที่มีความพร้อมจะมีบุตร ล้วนอยากดูแลลูกเอง การส่งไปให้พ่อแม่หรือตายายเลี้ยงที่ต่างจังหวัด เป็นตัวเลือกท้ายๆ ที่จะใช้เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเท่านั้น) และภาษีที่ลดหย่อนได้ หรือสวัสดิการที่รัฐให้เด็กต่อหัว ยังไม่คุ้มค่าพอกับต้นทุนที่จะเลี้ยงเด็กอย่างมีคุณภาพในสายตาของคนที่มีความพร้อม
3. แถม จริงๆมีอย่างสุดท้าย ที่พูดง่าย แต่ทำยาก คือทำให้สังคมดี เศรษฐกิจดี คุณภาพชีวิตดี เดี๋ยวคนก็อยากมีลูกเองนั่นแหละ

The post ปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ปัญหาที่รัฐบาลไทยยังตระหนักน้อยกว่าความจริงไปมาก appeared first on A blog.

ในอดีตที่ผ่านมา เราเชื่อว่าปัญหาเศรษฐกิจเป็นสาเหตุหลักที่ส่งผลให้คนเกิดความเครียดและฆ่าตัวตาย ซึ่งตัวเลขในอดีตก็เป็นเช่นนั้น

ในอดีตที่ผ่านมา เมืองไทยเคยมีอัตราการฆ่าตัวตายต่ำสุดอยู่ที่ประมาณ 5 คน ต่อประชากร 1 แสนคน และสูงสุดอยู่ที่ 8.59 ต่อประชากร 1 แสน ในปี 2542 ซึ่งเป็นช่วงหลังวิกฤตต้มยำกุ้งที่เศรษฐกิจไทยกำลังทรุดหนัก หลังจากนั้นเศรษฐกิจก็เริ่มฟื้นตัว ตัวเลขการฆ่าตัวตายก็ลดลงตามลำดับ

แต่ว่าเมื่อประเทศไทยเริ่มเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุตั้งแต่ปี 2553 อัตราการฆ่าตัวตายก็ทยอยพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งเหมือนกับประเทศอื่นๆในเอเชียที่เข้าสู่สังคมผู้สูงอายุก่อนเรา และล่าสุด ตอนนี้อัตราการฆ่าตัวตายเราแซงช่วงวิฤตต้มยำกุ้งไปเรียบร้อยแล้ว

นอกจากนี้ เมื่อพิจารณาเป็นรายเขตพื้นที่แล้ว ยังพบความสัมพันธ์กับอายุนั่นคือ เขตสุขภาพที่ 1 ซึ่งประกอบด้วย เชียงใหม่ เชียงราย ลำพูน ลำปาง แพร่ น่าน พะเยา แม่ฮ่องสอน มีอัตราการฆ่าตัวตายสำเร็จสูงที่สุด ซึ่งเขตสุขภาพดังกล่าว หากดูอายุเฉลี่ยของประชากรในเขตนั้น ก็จะพบว่ามีอายุเฉลี่ยของประชากรสูงที่สุดในประเทศ

การฆ่าตัวตายไม่เพียงเกิดความสูญเสียในทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังมีผลกระทบต่อจิตใจของคนใกล้ชิดอีกด้วย

เป็นความจริงที่ว่า เมื่อประเทศใดเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ เศรษฐกิจก็จะค่อยๆซึมลงทีละนิด อย่างไรก็ตามหากมองปัจจัยด้านเศรษฐกิจอย่างเดียว ก็จะพบว่าสถานการณ์เศรษฐกิจตอนนี้ยังดีกว่าช่วงวิกฤตต้มยำกุ้งมาก ดังนั้นการฆ่าตัวตายในสังคมผู้สูงอายุจึงน่าจะมีปัจจัยเรื่อง ความเหงา และความเบื่อทางร่างกายร่วมด้วย

ญี่ปุ่น ซึ่งเป็นประเทศแรกในเอเชียที่เข้าสู่สังคมผู้อายุก่อนใครก่อน กำลังมีวิวัฒน์ไปอีกขั้น นั่นคือ ผู้สูงอายุ พากันออกมาขโมยของ เพียงเพราะว่า อยากติดคุก เนื่องจากคนแก่หลายคนไม่มีเงินเก็บเพียงพอ เหนื่อยแรง อ่อนล้า แต่ในคุกมีข้าวให้กิน มีที่ให้นอน แถมมีเพื่อนไม่ต้องเหงาอีกต่างหาก

รอดูกันว่าไทยจะผ่านวิกฤตครั้งนี้ไปได้อย่างไร จะงดงาม หรือสูญเสียยิ่งกว่าประเทศอื่นๆที่เจอวิกฤตเช่นเดียวกับเรา

The post ฆ่าตัวตายพุ่งสูง ฤาเป็นเพราะไทยกำลังแก่ชรา appeared first on A blog.

เหตุการณ์นี้ บอกอะไรแก่เราบ้าง เรามาย้อนความหลังกันดูไหมครับ

แรกเริ่มเดิมที สมัยที่คนยังเล่น facebook น้อยๆ facebook ใช้วิธีดึงกลุ่มวัยรุ่นเข้ามาเล่น โดยใช้ app เกมส์ที่เชื่อมกับ facebook ซึ่งในเกมส์ก็จะมีผลตอบแทนให้สำหรับคนที่ชวนเพื่อนมาเล่นเกมส์ได้ นั่นทำให้ facebook เติบโตอย่างรวดเร็วในกลุ่ม gen y ในสมัยนั้น การที่ facebook ทำแบบนั้นได้ ก็ต้องบอกว่า facebook เปิดให้เชื่อม API ง่ายมาก ซึ่งนั่นเป็นช่องโหว่ให้มีการแฮกและไวรัสแพร่กระจายใน facebook อย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา สุดท้าย facebook จึงเข้มงวดกับการเชื่อม API จนในปัจจุบันนี้ถือว่าเป็นเรื่องยากทีเดียว หากจะทำ app เชื่อมกับ facebook แล้วปล่อยสู่สาธารณะ

ในช่วงเวลาคาบเกี่ยวกันนั้น facebook ต้องการให้เพจเป็นเสมือนนิติบุคคลในโลกออนไลน์ โดยวางแผนจะให้เพจต่างๆลงโฆษณาเพื่อให้เข้าถึงบุคคล (Profile) อย่างไรก็ตามในช่วงแรกการสร้างเพจจำกัดให้เฉพาะบริษัท ห้างร้าน สถานที่ รวมถึงคนดังเท่านั้นที่สร้างเพจได้ ผลคือมีเพจใน facebook น้อยมาก จนตอนหลัง facebook ตัดสินใจให้ใครทำเพจขึ้นมาก็ได้ จึงเกิดเป็นเพจดังๆต่างๆขึ้นมามากมาย ในช่วงแรก facebook ปล่อยการเข้าถึงให้เยอะมาก สูงถึง 100% คือใคร like เพจ ก็จะเห็น feed จากนั้น 100% ทำให้เพจต่างๆโตเร็วมาก เพจใหญ่ๆดังๆในไทยไม่ว่าจะเป็น drama addict หรืออีเจี๊ยบเลียบด่วน ต่างก็เติบโตขึ้นมาในช่วงเวลานั้น ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ก็เกิดธุรกิจขายของออนไลน์โดยเจ้าของคนเดียวเกิดขึ้นมากมาย โดยมีการขายผ่าน fanpage ซึ่งในตอนนั้นนับได้ว่าเป็นยุคทองของการของออนไลน์เลยทีเดียว

ต่อมาเมื่อเริ่มมีเพจจำนวนมากขึ้น เพจขยะและเพจสแปมต่างๆเริ่มเกิดขึ้นมา มีธุรกิจปั้นเพจแล้วขายกันอย่างสนุกสนาน มีการรับงาน tie-in และโฆษณาผ่านเพจต่างๆเป็นล่ำเป็นสัน ซึ่งเอเย่นในตำนานอย่างคุณม่อนก็เกิดในยุคนั้น

ในช่วงเวลานั้นเอง Facebook ตัดสินใจลดการเข้าถึง (Reach) ของเพจลง โดยลดเหลือ 20% ก่อนจะลงมา 10% เริ่มมีการใช้ algorism ในการคัดเลือกว่า feed แบบไหนจะโผล่กับใคร ที่ไหน และมีการใช้ engagement ในการประเมินว่าโพสต์ของเพจไหนควรปล่อยมากหรือปล่อยน้อย โดยในช่วงแรก facebook ให้ความสำคัญกับโพสต์พวก link เว็บไซต์มากกว่ารูป เพราะ facebook มองว่าโพสต์ที่เป็น link นั้นดูน่าเชื่อถือมากกว่าเพราะถือว่ามีการอ้างอิงแหล่งที่มา ซึ่งนั่นทำให้ธุรกิจรับจ้างโพสต์ตามเพจใหญ่เฟื่องฟูมากขึ้น เพราะคนทำเว็บต่างก็ต้องการให้คนเข้ามาในเว็บของตัวเองเยอะๆ เพื่อการขายโฆษณาในเว็บ เก็บทราฟฟิก และทำ SEO จึงมาจ้างดพจต่างๆโพสต์ลิ้งเว็บของตัวเองให้ ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง พวกเว็บหลอกให้คนคลิก หรือคลิกแบต (clickbait) ก็รุ่งเรืองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ facebook หันไปให้ความสำคัญกับรูปภาพมากกว่า ซึ่งผลที่เกิดขึ้นก็คือ เพจต่างๆ นำตัวอักษรมาโพสต์เป็นรูป ใส่พื้นหลังสีเดียว หรือเป็นรูป ไม่ก็ทำเป็นอัลบั้มเอาไว้ให้คนคลิกอ่าน ผลคือเพจคำคมต่างๆ ที่เขียนประโยคสั้นๆใส่รูป โตเร็วมาก จนเป็นที่รู้กันว่า อยากปั้นเพจไวๆให้ทำเพจคำคม แล้วเอาไปขาย หรือไม่ก็ทำเพจคำคม แล้วไปเปลี่ยนชื่อเอาทีหลัง ในขณะเดียวกัน facebook ก็ปรับลด reach ของเพจลงเรื่อยๆจนเหลือ 1% ในปี 2013 และแก้เผ็ดพวกเพจคำคมด้วยการลด reach รูปภาพที่มีตัวอักษรเยอะๆ

หลังจาก facebook ปรับลด reach ค่าโฆษณาของเพจก็แพงขึ้นมาก แต่พ่อค้า แม่ค้าออนไลน์หน้าใหม่ก็ยังเข้าไปแสวงโชคกับ facebook เพิ่มขึ้นเป็นเท่าทวีคูณ แต่ facebook กลับเจอปัญหาที่แก้ไม่ตกคือ หากเป็น content vdo facebook พ่ายให้กับ youtube ขาดรอย แต่ถึงอย่างนั้น คนก็เริ่มนิยมดู vdo ผ่าน facebook มากขึ้นเรื่อยๆ เป็นผลเนื่องมาจาก คน gen X และ baby boomer เข้ามาเล่น facebook มากขึ้น ซึ่งคนกลุ่มนี้ชอบดู vdo และ TV อยู่เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ในขณะที่ youtube จะจับกลุ่ม gen Z และ youtuber ที่เข้าร่วมโปรแกรมสร้างรายได้จากการโฆษณากับ google adsense ซึ่ง facebook เองก็มองเห็นช่องว่างตรงนี้ จึงเปิดให้มีการ live สด โดยในช่วงแรกเปิดให้แต่คนดังและช่องทีวีต่างๆเท่านั้นที่ live ได้ (หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ facebook จะคุมสื่อออนไลน์ที่คุมออฟไลน์เข้ามาใน platform ตัวเอง) แต่ผลคือมีการ live น้อยมาก facebook จึงเปิดให้คนทั่วไปออก live เองได้ในที่สุด

ในช่วงปี 2015 facebook ปรับลด reach เหลือ 0.1% และนับว่าเป็นปีทองของการ live การปรับลด reach ทำให้ธุรกิจออนไลน์ต่างๆต้องประมูลเงินโฆษณาเข้าสู้ หรือไม่งั้นก็ต้องไปใช้ content พวก vdo และการ live แทน ในช่วงแรก facebook พยายามดึงช่อง TV ต่างๆมาออก live โดยสัญญาว่าจะมีการจ่ายเงินสำหรับการออก live ให้ อย่างไรก็ดี ช่อง TV ส่วนใหญ่ไม่ยอมทุบหม้อข้าวตัวเองและออก live กับ facebook facebook จึงปรับกลยุทธด้วยการไปจ้างคนดัง และเพจดังๆ ออก live แทน ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี มีการ live เกิดขึ้นถี่มาก นอกจากนี้ facebook ยังมีโปรแกรมที่จะเปิดให้คนทำ vdo และ live ให้ลงโฆษณาได้ (เหมือน google adsense กับ youtube) ซึ่งเป็นที่น่าสังเกตุว่าช่วงเวลานี้คนดังๆหลายคนไม่ว่าจะเป็น สรยุทธ, วู๊ดดี้ หรือแม้แต่ชูวิทย์ ต่างก็มาออก live ของตัวเองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน โดยเฉพาะวุ๊ดดี้ ถึงกับตัดสินใจประกาศทิ้งรายการ TV มาออก live เต็มตัว

จากการที่ facebook ให้ความสำคัญกับการ live และ vdo มาก มากถึงขั้นแจ้ง notification เตือนให้คนไปดู live แม้ว่าคนนั้นจะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเพจหรือคนที่ทำ live โดยตรง ผลคือ ทุกคนแห่กันออก live จนมี live ขยะเกิดขึ้นมาก และหนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ facebook คุมเรื่องลิขสิทธิ์ไม่ได้ อีกทั้งที่ผ่านมา facebook ก็ไม่ได้แสดงถึงความจริงใจที่จะแก้ปัญหาดังกล่าว ส่งผลให้มีการเอาหนังต่างๆมาออก live แล้วโพสต์ตามกลุ่มต่างๆเป็นจำนวนมาก เหตุการณ์ที่ดังที่สุดคือ เหตุการณ์ “หมู่ (เดี่ยว 12)” ของ โน๊ต อุดม แต้พานิช ที่หลังจากวันแรกที่มีการออกขาย ก็มีคนเอามาออก live จนมีคนดูไปถึง 10 ล้านคน เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้แผ่นแท้ขายได้เพียง 5,000 บาท ในวันแรก จนเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องออกมาขอความเห็นใจ นอกจากนี้ยังเกิดเพจต่างๆที่นิยมดูด vdo คลิปมาจากที่อื่นมาเรียก like เรียก share ให้กับเพจตนเองจนเพจเติบโตอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดกับเพจหมา แมว ต่างๆ ที่มักไปดึง vdo คลิปมาจากต่างประเทศ แทนที่จะแชร์ vdo ของเค้ามาโดยตรง

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าเพราะเหตุผลใด facebook จึงตัดสินใจเลิกจ้างเพจและ publisher ต่างๆทำ facebook live แต่ก็เห็นได้ชัดว่า facebook เริ่มปรับกลยุทธไปให้คนดังๆออก live แทน โดยข้อเสนอใหม่ของ facebook ที่มีให้กับเพจและ pubilisher ต่างๆจะเน้นไปที่วีดีโอขนาดยาว และ content คุณภาพแทน ซึ่งเท่ากับเป็นการแข่งกับ youtube โดยตรงมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ facebook จะเน้นที่ vdo สั้นๆ ในขณะที่ youtube จะให้ความสำคัญกับ vdo ยาวๆมากกว่าในแง่ของการลงโฆษณา

จะเห็นได้ว่านโยบายของ facebook เปลี่ยนไปตลอด และ facebook ไม่เคยจริงใจกับใครอย่างจริงจัง เป็นที่น่าสังเกตุว่าตั้งแต่ facebook เข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์ก็มีการใช้ algorism แปลกๆใหม่ๆ โดยเฉพาะกับเพจที่มีวัตถุประสงค์เพื่อขายของเป็นหลัก รวมถึงปรับลด reach มากเกินความจำเป็นกว่าที่อ้างไว้ เป็นผลให้ค่าโฆษณาของ facebook เติบโตถึง 63% ในปีที่ผ่านมา

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา facebook ให้ข้อเสนอและผลตอบแทนเพื่อให้เกิด activity รวมถึงพฤติกรรมที่ตนต้องการ และเมื่อ activity แบบนั้นหมดประโยชน์ facebook ก็พร้อมเขี่ยทิ้งเสมอ ใครก็ตามที่หวัง facebook เป็นแพลตฟอร์มหลักต้องคอยปรับตัวอย่างหนักอยู่ตลอด หากต้องการอยู่รอดในระยะยาว ซึ่งทั้งหมดนั้นตรงกันข้ามกับ google ที่มีนโยบายแบบเดิมมาตลอดไม่เคยเปลี่ยน นั่นคือ “content คุณภาพ” google สนใจแต่ว่า content มันมีคุณภาพและช่วยแก้ปัญหาได้จริงหรือเปล่า ในขณะที่ facebook สนใจในหลายมิติมากกว่านั้นมากและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็น facebook หรือ google ทั้ง 2 ต่างก็มีเป้าหมายหลักเดียวกันคือ กระตุ้นให้คนสร้าง content และเก็บเงินค่าโฆษณา

The post มาย้อนความหลังเมื่อ Facebook เลิกจ่ายเงินจ้างเพจทำ Facebook Live appeared first on A blog.

สำหรับ Page ไหนที่ทุนหนา โปรโมท post สักนิดหน่อย ให้คนกลับมาเห็นใกล้ๆกับตอนก่อนโดนลด post reach ก็ไม่มีปัญหา
สำหรับ Page ไหนที่สร้าง content เก่งๆ คนก็แชร์กระจายอยู่แล้ว ไม่ได้รับผลกระทบอะไร
แต่ Page ไหนที่ไม่สามารถผลิต content เจ๋งๆเองได้และไม่อยากเสียเงินเพื่อโปรโมท Page วิธีที่ง่ายและประหยัดที่สุดก็คือ ก็อบ ของคนอื่นมาลง

กรณีศึกษา Salmon House กับของฟรีทางสังคม

ดราม่าสดๆ ร้อนๆ เรื่อง Page Salmon House ที่โดน Page อื่นดูด VDO ไปลง Page ของตัวเอง แทนที่จะกดแชร์นั้น เป็นกรณีศึกษาที่ดีในเรื่องของเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรม ในประเด็นของต้นทุนของบรรทัดฐานทางสังคม

คลิปที่มีประเด็นดราม่า >>>>> https://www.youtube.com/watch?v=u06GqlNiJUY&feature=youtu.be

เราอยู่บนโลกที่มีบรรทัดฐาน 3 แบบ คือ บรรทัดฐานทางการเศรษฐกิจ บรรทัดฐานทางสังคม และบรรทัดฐานทางศีลธรรม แต่เพื่อให้เข้าใจง่ายๆ นักเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรมจึงแบ่งบรรทัดฐานออกเป็น 2 แบบ คือ เรียกบรรทัดฐานทางการเศรษฐกิจว่า บรรทัดฐานทางการตลาด และเรียกบรรทัดฐานทางสังคมกับบรรทัดฐานทางศีลธรรมรวมกันว่า บรรทัดฐานทางสังคม

เราปฏิบัติต่อบรรทัดฐาน 2 อย่างนี้ต่างกัน แต่ที่ไม่ต่างกันก็คือทั้ง 2 บรรทัดฐานต่างก็มีต้นทุนเหมือนกัน

อย่างเช่น หากเราถูกจ้างให้ทำงาน เราจะทำโดยใช้บรรทัดฐานทางการตลาด ในขณะที่เราทำงานการกุศลโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน เราจะทำโดยใช้บรรทัดฐานทางสังคม

จะเห็นได้ว่าทั้ง 2 แบบ ต่างก็มีต้นทุนเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นแรง พลัง หรือเวลาของเรา แต่สิ่งที่ไม่เหมือนกันคือ อันนึงมีเงินมาเกี่ยวข้อง ส่วนอีกอันไม่มีเงินมาเกี่ยวข้อง เป็นเรื่องประหลาดมากของมนุษย์ที่เรื่องใดๆก็ตามที่มีเงินมาเกี่ยวข้อง เราจะใช้บรรทัดฐานทางการตลาดในการตัดสินทันที

บรรทัดฐานทางการตลาดนั้น ชัดเจน ตรงไปตรงมา แต่ไม่อบอุ่น เหมือนเราทำงานแลกเงินเดือน เราทำงานให้ เค้าจ่ายเงินเดือนมา ทุกอย่างตรงไปตรงมาและชัดเจน แต่มันไม่มีความรู้สึกเป็นมิตรและอบอุ่นอยู่ในนั้น ในขณะที่บรรทัดฐานทางสังคมนั้นอบอุ่น แต่คลุมเคลือ อย่างเช่น คุณตั้งใจตื่นแต่เช้าไปช่วยโบกรถหน้าโรงเรียนที่ลูกคุณเรียนอยู่ มันเปี่ยมไปด้วยมิตรภาพ และความอบอุ่น แต่ผลตอบแทนที่ได้ ผลลัพธ์ของการกระทำ ไม่ได้ตรงไปตรงมา อาจเกิดผลได้หลายด้านหลายมิติ ไม่ชัดเจนเท่าไรนัก

สังคมไหนที่มีต้นทุนทางสังคมเยอะ บรรทัดฐานทางสังคมแข็งแรง สังคมนั้นจะมีของฟรีในทางเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรมมาก

ยกตัวอย่างเช่น ในสมัยก่อนประเทศอังกฤษ แต่ละหมู่บ้านจะมีทุ่งหญ้าส่วนกลางให้ทุกคนเอาวัวมากินหญ้าได้ ทุ่งหญ้านี่ก็ไม่ใช่ของฟรีนะครับ แต่เกิดจากทุกคนในหมู่บ้านช่วยกันเสียสละที่ดิน คนละเล็ก คนละน้อย และหากทุกคนทำตามกติกา ไม่พาวัวมามากเกินจำนวน ทุกคนก็จะมีหญ้าฟรีๆให้วัวกินฟรีๆตลอดไป น่าเศร้า เพราะในที่สุดแล้วก็มีคนเห็นแก่ตัว เอาวัวไปกินหญ้าเกินกว่าที่ตกลงกันไว้ เมื่อมีคนแรกทำ คนที่ 2 และ 3 ก็ตามมา เพราะกลัวว่าหากไม่ทำ ตนเองก็จะเสียเปรียบ และอาจไม่เหลือหญ้าให้วัวของตัวเองกิน สุดท้ายก็ไม่มีทุ่งหญ้าฟรีอีกต่อไป

ต้นทุนทางสังคมก็แบบนี้ มันเกิดขึ้น และหากทุกคนช่วยกันรักษามัน เราก็จะมีของฟรีที่เกิดจากการเสียสละของคนในสังคมให้ใช้ตลอดไป แต่ต้นทุนแบบนี้ ก็มักจะมีต้นทุนส่วนเกินให้คนเห็นแก่ตัวเข้าไปกอบโกยอยู่เสมอ และหากถูกกอบโกยจนมากเกินไป มันก็จะพังลงในที่สุด

กรณีของ Simon House ที่เค้าสร้างสรรค์ผลงานดีๆในยูทูปและแฟนเพจของเค้า แน่นอนว่าเค้ามีต้นทุน ทั้งต้นทุนทางความคิด และต้นทุนทางการผลิต แต่เค้าไม่ได้คิดเงินค่าชมผลงานของเค้า ถึงแม้ว่าในเบื้องลึกเค้าจะหวังผลตอบแทนที่เป็นตัวเงิน จากการที่เค้าไม่ได้ลงคลิปใน facebook แต่ไปลงในยูทูปซึ่งมีการติดโฆษณาเอาไว้ด้วย แต่ความรู้สึกของคนทั่วไป ก็เห็นว่ามันเป็นของฟรีไปแล้ว เมื่อมันเป็นของฟรี ทุุกคนก็จะเอาบรรทัดฐานทางสังคมมาใช้ ด้วยความไม่ชัดเจนในตัวของบรรทัดฐานนี้ ทำให้กำแพงระหว่างความถูกต้องกับความผิดของหลายๆคนนั้นพร่ามัวลง นำไปสู่เหตุการณ์การดูดคลิปไปลงตาม Page ตัวเอง เพื่อเรียกยอด like และยอด share

หากยอดคนดูของคลิปต้นฉบับกับคลิปที่ถูกดูดไปห่างกันเป็นหลักแสนหรือหลักล้าน ก็น่าจะเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ แต่ปัญหาคือหลังจากต้นฉบับลงคลิปไป 8 ชั่วโมง ต้นฉบับมียอดคนดูประมาณ 2 แสน ในขณะที่บาง Page ที่ดูดไปมียอดคนดูเกือบล้านคนแล้ว

จะเห็นได้ว่า หากคนทำคลิปและสร้างสรรค์ผลงาน ยังได้ประโยชน์จากคลิปที่ตัวเองทำอย่างเต็มที่ ทั้งในแง่ของ like และ share ที่ทำให้ Page เค้าใหญ่ขึ้นและมีมูลค่ามากขึ้น และในแง่ของรายได้ที่ได้จากโฆษณาของ youtube เค้าก็มีกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานดีๆ ใส่ไอเดียดีๆ ให้เราได้รับชมกันอย่างฟรีๆกันต่อไปนานๆ แต่ถ้าหากคนดูดคลิปเอาประโยชน์ในส่วนที่เค้าควรจะได้ไปมากกว่าที่จะยอมรับได้ ไม่นานคนทำก็คงหมดกำลังใจสร้างสรรค์ผลงานดีๆ แล้วเราก็จะได้เห็นแต่ผลงานคุณภาพต่ำของพวก Page สายปั่นกันต่อไป

ทุกอย่างล้วนมีต้นทุน

จริงๆแล้ว ทุกอย่างล้วนมีต้นทุนด้วยกันทั้งนั้น แม้แต่ like และ share ของเราเอง หาก facebook กำหนดว่า จะ like Page ไหนต้องเสียค่า like Page ละ 1 บาท เราคงคิดแล้วคิดอีกก่อนกด like แต่พอมันเป็นของฟรีปุ๊บ มันทำให้เราลืมข้อเสียของการ like ไปหมดสิ้น เรา like ด้วยอารมณ์ที่เราชอบ แต่แลกมากับการที่เราอาจต้องมีเห็น content ขยะจาก Page ที่เรา like ไป ในอนาคต หาก Page นั้นไม่ได้มีคุณภาพจริงๆ นั่นเป็นค่าเสียโอกาสมหาศาลเพราะ facebook จะพยายามปล่อย new feed ให้คนอ่านไม่เกิน 1,500 feed ต่อคน ต่อวัน เพราะ facebook กลัวว่า content จะมากเกินไปจนคนรำคาญ การที่คุณ like Page ไม่มีคุณภาพเยอะๆ นั่นหมายถึงการที่คุณเสียโอกาสจากการที่จะได้รับชม content คุณภาพ จาก Page คุณภาพอีกด้วย แน่นอนว่าค่าเสียโอกาสอาจมากมายจนไม่สามารถคำนวณเป็นตัวเงินที่แน่นอนได้ แต่ตอนเรากด like เราไม่รู้สึกหรอกครับ ตราบใดที่เรารู้สึกว่า มันเป็นของฟรี

like ของ share ของคุณมีมูลค่ามหาศาลในวงการ Internet marketing like และ share ของแต่ละคนก็มีมูลค่าไม่เท่ากัน ก่อนกด like ในแต่ละครั้ง อยากให้คุณลองคิดว่า หากคุณต้องยอมเสียเงิน 1 บาท เพื่อการกด like นั้น คุณจะกด like ไหม การคิดแบบนี้จะทำให้การระบบใช้เหตุผลของคุณกลับมาทำงานได้อย่างเต็มที่ในทันที

การดูดคลิปวีดีโอมีมานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เรายังไม่ตระหนักถึงผลที่จะตามมาของมันมากนัก เดี๋ยวนี้เว็บพนันบอลที่โดนจำกัดช่องทางการโฆษณา (เพราะผิดกฏหมาย) ก็มีการเปิด live หนังให้ดูกันสดๆ แล้วเอาไปปล่อยตามกลุ่มต่างๆ เพื่อแฝงโฆษณาเว็บตัวเองกันทั้งนั้น หรือเจ้าไหนที่ดีหน่อย ก็อาจจะแฝงโฆษณาให้ Page ที่ทำคลิปเกี่ยวกับบอลแทรกโฆษณาของตัวเองลงในคลิป แลกกับเงินค่าโฆษณาให้ Page นั้น

ในวงการ Internet Marketing มีอะไรที่ซับซ้อนกว่านี้อีกเยอะนะครับ Page ต่างๆ ที่มี like และการเคลื่อนไหวเยอะๆมีมูลค่าหลักแสน แม้แต่ Page อย่าง youlike ที่โตขึ้นมาได้จากการ copy content คนอื่นล้วนๆ มีมูลค่าซื้อขายกันในหลักล้านทีเดียว Page ใหญ่ๆหลายๆ Page มีผู้จัดการคนเดียวกัน เพื่อโฆษณา ปั่นดราม่า หรือโหมกระแสเรื่องใดก็ได้ หากมี Page พันธมิตรที่ถูกปั้นขึ้นมาใหม่ เพื่อจับกลุ่มผู้ใช้งานเฉพาะทางมากขึ้น หรือขยายกลุ่มผู้ใช้งานให้กว้างขึ้น Page ใหญ่ๆก็จะช่วยกันแชร์เพื่อเรียก like ให้ Page เกิดใหม่อย่างรวดเร็ว จะว่าไป Page ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากสื่อๆนึง ที่สามารถควบคุมมุมมอง ข่าวสาร และความคิดของประชาชนได้

สื่อในโลกออนไลน์มีลักษณะเด่นคือ มีอิสระสูงมาก เพราะมันจัดเป็นสื่อที่มีการควบคุมน้อยที่สุด และยังเป็นสื่อที่ควบคุมได้ยากที่สุดในขณะนี้ด้วย ใครเห็นช่องว่างตรงนี้ตั้งแต่แรก ก็มีช่องทางสื่อของตัวเองได้ง่ายๆ แถมมูลค่าของมัน ก็เหมือนกับสื่ออื่นๆ คือ ขึ้นอยู่กับจำนวนผู้ชม ยิ่งมีคนชมมาก มูลค่าของมัน ก็มากตามไปด้วย

ถ้าใครสนใจเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรม อยากแนะนำให้อ่านหนังสือของ dan ariely ครับ เค้าถือว่าเป็นนักเศรษฐศาสตร์เชิงพฤติกรรมชื่อดังคนนึงของโลกเลย ตอนนี้หนังสือของ dan ariely ที่ยังมีขายอยู่ก็มี

• คุณมีเหตุผลอยู่กี่ดอลลาร์ Dollars and Sense
• เศรษฐศาสตร์พฤติกรรมฉบับเข้าใจง่ายที่สุดในโลก
• เราทำงานแล้วได้อะไร : Pay Off

น่าสนใจทุกเล่มครับ ส่วนตัวผมอ่านแล้วชอบมากๆ อยากแนะนำครับ

The post กรณีศึกษา Salmon House กับของฟรีทางสังคม appeared first on A blog.

ที่ผ่านมาประเทศไทยมีการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเราจะเริ่มนับกันตั้งแต่แผนพัฒนาเศรษฐกิจแห่งชาติฉบับที่ 1 ปี พ.ศ.2504 ซึ่งนับได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาเศรษฐกิจไทย

Thailand 1.0

ช่วง Thailand 1.0 ประเทศเราเป็นประเทศเกษตรกรรม เน้นการเกษตร และส่งออกสินค้าเกษตรเป็นหลัก เช่น ข้าว ยางพารา น้ำตาล มันสัปปะหลัง ต่อมาเราก็คิดว่า เอ เราเอาข้าวไปแลกของใช้ แลกเครื่องมือ เครื่องจักร มันจะคุ้มหรอ อีกอย่างสินค้าเกษตรมีผลผลิตที่ไม่แน่นอน ผลผลิตที่ได้ขึ้นอยู่กับปัจจัยเรื่องฤดูกาล และดิน ฟ้า อากาศ ซึ่งควบคุมไม่ได้ จึงเกิดยุคต่อมาเป็น Thailand 2.0

Thailand 2.0

ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราเริ่มพัฒนาอุตสาหกรรมในประเทศ โดยเราจะเน้นไปที่อุตสาหกรรมเบา อุตสาหกรรมที่เป็นพื้นฐานของประเทศ และอุตสาหกรรมที่เน้นใช้แรงงานคนเป็นหลัก ในช่วงแรกเป็นการพัฒนาอุตสาหกรรมเพื่อทดแทนการนำเข้า หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีการส่งออก

Thailand 3.0

Thailand 3.0 เกิดจากการที่เราเริ่มพัฒนาเป็นอุตสาหกรรมหนัก ช่วงนี้มีต่างชาติมาลงทุนในไทยมากโดยเฉพาะญี่ปุ่น อุตสาหกรรมในช่วงนี้เป็นอุตสาหกรรมที่มีความซับซ้อนและเน้นการใช้วิทยาการ เช่น รถยนต์, อิเล็กโทรนิค, ปิโตรเคมี

เรามาดูกันนะครับ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในช่วง Thailand 3.0

ในช่วงแรกที่เราก้าวสู่ยุค Thailand 3.0 เราโชติช่วง และเกรียงไกร ช่วงประมาณ พ.ศ. 2530 – 2534 GDP เราโตด้วยตัวเลข 2 หลัก โต 10% ขึ้นตลอด หลังจากนั้นเราก็โตที่ระดับใกล้ 10% จนถึง พ.ศ.2539  เรากำลังเป็นเสือตัวที่ 5 ของเอเซีย ทั่วโลกต่างจับตามองเรา เรากำลังจะเป็นประเทศพัฒนาแล้วก่อนปี พ.ศ.2560

พ.ศ. 2540 วิกฤตต้มยำกุ้ง

พ.ศ. 2541 – 2548 เรากำลังฟื้นตัว โต 4-8% ต่อไป เป็นยุคทองของ SMEs เรากำลังเป็นเสือที่พึ่งหายป่วยมาใหม่ๆ

พ.ศ. 2549 เกิดการปฏิวัติ มีการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง ประเทศเข้าสู่ช่วงความขัดแย้งทางการเมืองที่ยาวนาน

หลังปี 2549 เศรษฐกิจเราเริ่มชะลอตัว GDP ค่อยๆลดลงเหลือหลัก 3-4 % ต่อปี ช่วงมีน้ำท่วมใหญ่ก็ติดลบไปเยอะ หลังจากนั้นใช้ยากระตุ้น โครงการรถคันแรก และอื่นๆ GDP ก็กลับไปใกล้ๆ 10% อีกครั้ง แต่หลังจากนั้นเราก็ซึมยาว โตแค่หลัก 1-2% เท่านั้น สุดท้ายเราก็ติดกับดักรายได้ปานกลาง และที่น่ากลัวที่สุดคือเรากำลังจะแก่ก่อนรวย (ประเทศที่เจอปัญหาสังคมสูงอายุก่อนหน้าเราอย่าง ยุโรป และ ญีปุ่น รวยก่อนแก่กันทั้งนั้น ยังไปกันไม่รอดเลย) โดยมีปัญหาที่หมักหมมมานานอย่างปัญหาการทำประมงแบบผิดกฎหมาย ปัญหาองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ ปัญหาทุจริตคอร์รัปชัน คอยกระหน่ำซัด

จากปัญหาและองค์ประกอบทั้งหมดที่ผ่านมา เป็นที่ชัดเจนว่า โมเดลเศรษฐกิจแบบ Thailand 3.0 ไม่สามารถพาประเทศให้เดินต่อไปข้างหน้าได้ จึงได้มีความพยายามที่ปรับเปลี่ยนประเทศสู่ยุคใหม่คือ Thailand 4.0

Thailand 4.0

หลังจากเกิดวิกฤตจาก Thailand 3.0 เราก็มานั่งทบทวนว่าที่ผ่านเกิดอะไรขึ้น เราพบว่าประเทศพัฒนาแล้ว และประเทศที่เป็นตลาดการส่งออกขนาดใหญ่กำลังเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ การบริโภคหดตัว ทำให้การส่งออกทั่วโลกหดตัว ประเทศไทยเราออกก็เป็นประเทศที่เน้นการส่งออกหลัก จึงได้รับผลกระทบไปด้วย อย่างไรก็ว่า นับว่าประเทศไทยยังโชคดีว่ามีจุดแข็งที่ความหลากหลาย ทำให้ยังพอประคองตัวได้ ไม่ได้เจ็บหนักจนล้มละลายเหมือนในหลายประเทศที่ฝาก GDP ทั้งหมดไว้กับสินค้าเพียงกลุ่มเดียว แต่เราจะฝากความหวังไว้กับการส่งออกไม่ได้อีกต่อไป เพราะทั่วโลกกำลังอ่อนแอ หากฝากความหวังไว้กับการส่งออก ก็เหมือนรอคอยความหวังจากเศรษฐกิจโลกที่กำลังถดถอย เราจึงต้องเร่งสร้างความเข้มแข็งจากภายใน เพื่อลดผลกระทบจากภายนอกประเทศ อีกทั้งโมเดล Thailand 3.0 ยังใช้การขับเคลื่อนด้วยทุนของต่างชาติเป็นหลัก ทำให้ไม่ว่าตัวเลขการส่งออกจะสูงเท่าไร คนไทยก็ผลตอบแทนในรูปค่าแรงเท่าๆเดิมอยู่ดี ทำให้ไม่สามารถหลุดกับดักรายได้ปานกลางออกไปได้

สำหรับการสร้างความเข้มแข็งจากภายในนั้น จะเน้นไปที่การสร้างนวัตกรรม เพราะว่าหากเราใช้วิธีรับจ้างผลิตแบบเดิม ก็จะกลายเป็นว่า ทำน้อยก็ได้น้อย ทำมากก็ได้กลางๆ ซึ่งต่อไปนภายภาคหน้าเราเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ จะทำให้การบริโภคในประเทศหดตัว และพบกับปัญหาการขาดแคลนแรงงานวัยหนุ่มสาว เราจะมาทำน้อยก็ได้น้อย ทำมากก็ได้กลางๆ ไม่ได้แล้ว เราต้องปรับประเทศไปสู่ประเทศที่ใช้นวัตกรรมในการขับเคลื่อน เพราะนวัตกรรมจะทำให้เราทำน้อยแต่ได้มาก ดังนั้นช่วงนี้เราจะเห็นว่ารัฐบาลพยายามสนับสนุน Startup กันมาก เศรษฐกิจในโมเดล Thailand 4.0 จะเน้นการขับเคลื่อนด้วยนวัตกรรม เทคโนโลยี ความคิดสร้างสรรค์ และการบริการ โดยเน้นที่ 10 อุตสาหกรรมเป้าหมาย ควบคู่ไปกับสร้างสังคมที่มีจิตวิญาณของความเป็นผู้ประกอบการและความเข้มแข็งของชุมชนและเครือข่าย เมื่อชุมชนเราแข็งแรงแล้ว เราก็จะเชื่อมต่อกับ ASEAN และโลกต่อไป

สำหรับ 10 อุตสาหกรรมเป้าหมายที่จะผลักดันการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (S-curve) ประกอบไปด้วย 2 รูปแบบ ได้แก่ รูปแบบที่ 1 คือ First s-curve ซึ่งเป็นการลงทุนในกลุ่มอุตสาหกรรมที่มีอยู่แล้วในประเทศ อันจะส่งผลต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจในระยะสั้นและระยะกลาง อย่างไรก็ตาม First s-curve ไม่เพียงพอที่จะทำให้เศรษฐกิจของประเทศไทยเติบโตได้อย่างก้าวกระโดด จึงจำเป็นต้องมี New S-curve  ควบคู่ไปด้วย

5 อุตสาหกรรมเดิมที่มีศักยภาพ (First S-curve) ประกอบด้วย

1)    อุตสาหกรรมยานยนต์สมัยใหม่

2)    อุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะ

3)    อุตสาหกรรมการท่องเที่ยวกลุ่มรายได้ดีและการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพ

4)    การเกษตรและเทคโนโลยีชีวภาพ

5)    อุตสาหกรรมการแปรรูปอาหาร
5 อุตสาหกรรมอนาคต (New S-curve)  ประกอบด้วย

1)    อุตสาหกรรมหุ่นยนต์

2)    อุตสาหกรรมการบินและโลจิสติกส์

3)    อุตสาหกรรมเชื้อเพลิงชีวภาพและเคมีชีวภาพ

4)    อุตสาหกรรมดิจิตอล

5)    อุตสาหกรรมการแพทย์ครบวงจร

สำหรับโมเดลเศรษฐกิจ Thailand 4.0 นี้ อาจฟังดูเป็นเรื่องไกลตัว ดูโอเวอร์และไม่น่าจะเป็นไปได้ อาจเป็นเพราะเรายังติดภาพและเคยชินกับระบบเศรษฐกิจในโมเดล Thaialnd 3.0 อย่างไรก็ตาม หากเราไม่ทำอะไรเลย หรือทำไม่สำเร็จ เราก็จะเข้าสู่ภาวะ “ทศวรรษแห่งความว่างเปล่า” ไปอีกยาวนาน แต่หากเราปฏิรูปโครงสร้างเศรษฐกิจครั้งนี้สำเร็จ เราก็จะหลุดจากกับดักรายได้ปานกลาง ไปสู่ประเทศที่มีรายได้สูง ดังนั้น เราจึงมีเพียง 2 ตัวเลือกคือ “Do or Die” หากไม่ทำอะไรเลย เราก็ตายอยู่ดี เพราะฉะนั้นลองสู้ดูสักครั้ง อย่างน้อยก็ทำให้เรายังมีโอกาสเดินหน้าต่อไปได้

สำหรับแหล่งที่มาของรูปภาพและรายละเอียดเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ที่ https://www.facebook.com/drsuvitpage/posts/1396306724009387

สุดท้ายนี้ ถ้าใครสนใจเกี่ยวกับพัฒนาการของเศรษฐกิจไทย ผมแนะนำให้อ่านหนังสือเล่มนี้ครับ จักรกลธุรกิจไทย (From Siam to Thailand : Entrepreneurial Spirit of Immigrants in This Land of Opportunity) โดย นวพร เรืองสกุล

The post Thailand 4.0 ฝ่าทางตันประเทศไทย appeared first on A blog.

เมื่อช่วงต้นปี 2013 ญี่ปุ่นได้ตัดสินใจใช้มาตรการ QE เป็นครั้งแรก ซึ่งก็เป็นหนึ่งในธนู 3 ดอกของอาเบะ ที่ใช้เพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจที่อยู่ในช่วงตะวันลับขอบฟ้าของแดนอาทิตย์อุทัยมานานกว่า 2 ทศวรรษ

สำหรับคนที่ยังไม่รู้ว่า QE คืออะไร
“Quantitative Easing (QE) คืออะไร?? ในทางเศรษฐศาสตร์มาตรการ QE ถือเป็นนโยบายด้านการเงิน (Monetary Policy) ซึ่งถูกใช้โดยธนาคารกลาง โดยการอัดฉีดเงินเข้าสู่ระบบเพิ่ม เป็นการเพิ่มสภาพคล่องให้กับสถาบันการเงินเพื่อนำไปปล่อยสินเชื่อเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจอีกทอดหนึ่ง ทั้งนี้วิธีการในการอัดฉีดเงินเข้าสู่ระบบทำได้โดยการที่ธนาคารกลางเข้าซื้อสินทรัพย์ทางการเงินจากสถาบันการเงินซึ่งอาจเป็นพันธบัตรรัฐบาล หุ้นกู้เอกชน หรือแม้กระทั่งตราสารหนี้ประเภทที่มีลูกหนี้สินเชื่อบ้านเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน”

(ที่มา โพสทูเดย์:: คุณ โดยสุกิจ อุดมศิริกุล ผู้อำนวยการอาวุโส ฝ่ายกลยุทธ์การลงทุนลูกค้าบุคคล บล.ไทยพาณิชย์)

หลังจากปี 1990  ญี่ปุ่นก็เข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยมาตลอด เริ่มจากฟองสบู่แตก จากนั้นก็โดนกระหน่ำซ้ำเดิมด้วยสังคมผู้สูงอายุ ไม่ต่างอะไรก็คนที่เจ๊งหมดตัวตอนใกล้เกษียณ หลังจากนั้นไม่ว่าจะทำยังไง ญี่ปุ่นก็ไม่สามารถกลับมาโชติช่วงชัชวาลได้เท่าเมื่อก่อนเลย ที่ผ่านมาญี่ฝุ่นแก้ปัญหาด้วยการลดดอกเบี้ยเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ แต่ไม่ว่าดอกเบี้ยเงินฝากจะต่ำขนาดไหน เงินก็ยังไม่ออกมาในระบบ เพราะคนญี่ปุ่นมีสัดส่วนการออมสูง (ส่วนนึงเพราะมีประชากรผู้สูงอายุมาก ซึ่งคนกลุ่มนี้จะมีการใช้จ่ายอย่างระมัดระวังมาก)  เมื่ออุปสงค์ลด อุปทานก็หาย จากนั้นเงินทุนก็เริ่มโยกย้ายออกไปต่างประเทศ การจ้างงานลดลง คนตกงานเป็นจำนวนมาก เมื่อมาเจอวิกฤต Subprime ปี 2008 กระหน่ำซัด ญี่ปุ่นจึงต้องคิดใหม่ ทำใหม่ จึงเกิดเป็นมาตรการธนู 3 ดอกของอาเบะ และ QE ก็เป็นหนึ่งในนั้น

แต่ว่าญี่ปุ่นมาถูกทางจริงหรือ?

หากสืบค้นประวัติความเป็นมาของ QE จะพบว่า QE เริ่มจากอเมริกาเกิดวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ในปี 2008 จึงทำให้ต้องการประกาศใช้ QE ในปี 2009 หลังจากนั้นก็มีคำแนะนำจาก IMF ให้ยุโรปและญี่ปุ่นใช้ QE ตามแบบอเมริกา (ซึ่งยุโรปและญี่ปุ่นมีปัญหาเศรษฐกิจมาก่อนอเมริกา แต่ไม่ได้คิดจะประกาศใช้ QE) หลังจากนั้นยุโรปก็ประกาศใช้ QE และแน่นอนว่าอาเบะซึ่งเป็นสาวกอเมริกาตัวยงก็ประกาศใช้ QE ตามยุโรปไปติดๆ แต่ว่าทั้งอเมริกา ยุโรป และญี่ปุ่น ต่างก็มีบริบท พื้นฐาน และโครงสร้างของปัญหาที่แตกต่างกัน การประกาศใช้ QE จะเป็นทางออกที่ดีจริงหรือ?

มาดูทางฝั่งอเมริกากันก่อน

เป็นที่ทราบกันดีว่ามีแต่ประเทศที่มีสกุลเงินสากลของโลกเท่านั้นที่ใช้ QE ได้ เพราะเมื่อใดก็ตามที่ใช้ QE จะทำให้เกิดเงินเฟ้อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หากใช้ QE แล้วเงินไม่สามารถไหลออกนอกประเทศได้อย่างรวดเร็วจะทำให้ประเทศเกิดเงินเฟ้อที่สูงมาก ส่งผลให้ค่าเงินของประเทศตกต่ำและค่าครองชีพของคนในประเทศสูงขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าเงินดอลล่าของอเมริกาเป็นเงินที่มีความเป็น worldwide สูงที่สุด นั่นทำให้อเมริกาเองไม่ได้รับผลกระทบของปัญหานี้ แต่การใช้ QE ของอเมริกาทำให้เกิดเงินเฟ้อทั่วทั้งโลกแทน เนื่องจากเงินดอลล่าสามารถไหลออกจากอเมริกาได้อย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม key ของอเมริกาก็คือเงินดอลล่า ดังนั้นอเมริกาต้องปกป้องดอลล่าสุดชีวิต ดังที่เราจะเห็นสงครามค่าเงินระหว่างจีนกับอเมริกามาตลอด เพราะจีนเองก็อยากให้เงินหยวนเป็นเงินสกุลหลักของโลก และถ้าจีนทำสำเร็จ ความสำคัญของเงินดอลล่าจะลดลงไปมากและนั่นทำให้อเมริกาพบกับวิกฤต

อย่างไรก็ดี การใช้อัตราดอกเบี้ยที่ต่ำ และเงินไหลออกนอกประเทศเยอะๆก็ไม่ใช่ข้อดี เพราะอเมริกาไม่ใช่ประเทศที่เน้นการส่งออกเป็นหลักแต่เป็นประเทศที่มีการนำเข้าสูงมาก ดังนั้นการที่เงินไหลออกนอกประเทศเยอะๆจะทำให้เงินดอลล่าอ่อนค่าและส่งผลกระทบต่อค่าครองชีพของคนอเมริกาที่ต้องใช้สินค้านำเข้าจำนวนมาก ซึ่งการแก้ปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ด้วยการขึ้นดอกเบี้ย เพื่อดึงเงินทั่วทั้งโลกให้กลับมาที่อเมริกา แต่อย่างไรก็ตาม อเมริกาไม่ได้อยากขึ้นดอกเบี้ยจริงๆหรอก เพราะอเมริกาเป็นประเทศที่มีหนี้เยอะ เมื่อใดก็ตามที่ขึ้นดอกเบี้ยจะทำให้หนี้ของอเมริกาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ดังนั้นอเมริกาจึงต้องเล่นเกมส์กับสื่อว่า จะขึ้นดอกเบี้ย เพื่อดึงเงินกลับ และทำให้ค่าเงินตัวเองแข็งขึ้น แต่พอถึงเวลา ก็ไม่ขึ้นจริงๆเพราะถ้าขึ้นแล้วต้องเจอปัญหาหนี้ท่วมประเทศแน่ๆ

ต่อมามาดูทางฝั่งยุโรปกันบ้าง

ต้องบอกว่ายุโรปเห็นผลของ QE น้อยกว่าเพื่อน และหลังจากใช้ QE ก็ไม่มีทีท่าว่าเศรษฐกิจยุโรปจะดีขึ้นแต่อย่างใด กลายเป็นเยอรมันซะอีกที่เป็นพระเอกอุ้มเศรษฐกิจทั้งยุโรปไว้ แต่ตัวเยอรมันเองก็เฉยๆกับ QE เพราะว่าถึงประกาศ QE ไป ตัวเองก็ไม่ค่อยได้ประโยชน์อะไร อาจได้บ้างในแง่ว่าถ้าเงินยูโรอ่อน สินค้าส่งออกของเยอรมันก็สามารถส่งออกได้เยอะขึ้น เพราะเยอรมันเป็นประเทศที่มีรายได้จากการส่งออกเยอะ (ตามปกติแล้ว ถ้าส่งออกได้เยอะ ค่าเงินจะแข็ง ทำให้สินค้าส่งออกเริ่มมีราคาแพงและส่งออกได้น้อยลง แต่แม้ว่าเยอรมันส่งออกได้เยอะ ก็มีประเทศอย่างกรีซ โปรตุเกส ซึ่งไม่มีวินัยทางการคลัง มาทำให้ค่าเงินยูโรอ่อน เยอรมันก็ส่งออกกันมันเลยทีนี้)

นอกจากปัญหาเรื่องความเลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศในกลุ่มยูโรโซน ยุโรปก็ยังมีความคับข้องใจกันเป็นระยะ โดยเฉพาะปัญหาเรื่องผู้อพยพ จนหลายๆประเทศในยูโรโซนมองว่า ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ การรวมกลุ่มกันอาจได้ประโยชน์ทางเศรษฐกิจก็จริง แต่ก็อาจได้ไม่คุ้มเสียเพราะจะทำให้กอดคอกันตายหมด จึงเป็นจุดเริ่มต้นของสัญญาณการแตกตัวของยูโรโซน

มองกันที่ค่าเงินกันบ้าง แม้ว่าเงินยูโรจะไม่ได้มีความ worldwide เท่าอเมริกา ทำให้ค่าเงินค่อยๆตกต่ำทีละน้อยจากมาตรการ QE แต่ก็ถือว่าดีกว่าเงินเยนของญีปุ่น อย่างไรก็ตามยุโรปไม่ต้องเล่นเกมส์ค่าเงินให้ซับซ้อนจากผลกระทบของมาตรการ QE แบบอเมริกา เพราะต่อให้ค่าเงินยูโรล่มสลาย ยุโรปก็ยังถอยไปได้ 1 ก้าว คือสามารถกลับไปใช้ค่าเงินเดิมของประเทศตัวเองแทนเงินยูโรได้ ดังนั้นอาจบอกได้ว่าที่ผ่านมายุโรปเห็นผลจากมาตรฐาน QE น้อยกว่าอเมริกาและญี่ปุ่น ทั้งในแง่ของผลลัพธ์ที่ได้ และผลกระทบที่เกิด เพราะแม้ว่าถ้าเกิด Brexit ซึ่งเป็นระเบิดลูกแรกขึ้นมาจริงๆ ทุกประเทศก็ยังสามารถล้มค่าเงินยูโร กลับไปใช้ค่าเงินเดิมของตัวเองได้

ฤาญี่ปุ่นจะสังเวย QE เป็นเจ้าแรก

ญี่ปุ่นนั้นดูท่าจะหนักที่สุด การใช้มาตรการ QE ของญี่ปุ่นเห็นผลชัดเจนในช่วงแรกที่เริ่มใช้เท่านั้น แต่พอไม่สามารถฟื้นเศรษฐกิจได้สำเร็จตามเป้าที่ตั้งไว้ ดูเหมือนว่าญี่ปุ่นจะได้รับผลกระทบจากมาตรการ QE มากที่สุด เพราะเงินเยนของญีปุ่นมีความเป็น local สูงกว่าเงินยุโรและดอลล่ามาก ซึ่งจะทำให้ค่าเงินเยนตกต่ำอย่างรวดเร็วและรุนแรงกว่ามาก แถมไม่สามารถถอยไปใช้ค่าเงินอื่นได้แบบยุโรป ในช่วงแรกญี่ปุ่นอาจได้อานิสงจากค่าเงินที่อ่อนค่าทำให้ส่งออกได้มากขึ้น แต่ถ้าใช้ไปนานๆจนคนเริ่มหมดความเชื่อถือจากเงินเยน จะทำให้ค่าครองชีพสูงเกินกว่าคนญี่ปุ่นจะรับไหว นอกจากนี้นโยบายการขึ้นภาษีก็ยังซ้ำเติมคนทำงานของญี่ปุ่นเข้าไปอีก ทำให้ญี่ปุ่นมีคนยากจนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับประเทศอื่นที่มีคนยากจนน้อยลง เมื่อผนวกกับปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ดูท่าแล้วญี่ปุ่นจะกู่ไม่กลับ

Japan’s public debt is in uncharted waters for the world CREDIT: BLOOMBERG

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าญี่ปุ่นมีสัดส่วนหนี้สาธารณะต่อ GDP สูงมาก สูงกว่าอเมริกาที่ว่าเยอะ และสูงกว่ากรีซที่ว่าแย่เสียอีก

Source: O.E.C.D. Income Distribution Database

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าญี่ปุ่นเปอเซนต์คนจนสูงมากเป็นอันดับต้นๆของโลก

Source : Business Insider/Andy Kiersz, data from World Bank

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าโดยภาพรวมแล้ว ทั่วโลกมีคนยากจนน้อยลง ซึ่งสวนทางกับญี่ปุ่น (ดูรูปสุดท้าย)

รูปนี้แสดงให้เห็นว่าคนญี่ปุ่นมีอัตราการว่างงานที่สูงขึ้นเรื่อยๆ

รูปนี้บ่งบอกว่าคนญี่ปุ่นที่อยู่ใต้เส้นความยากจนมีอัตราที่สูงขึ้นเรื่อยๆ สวนทางกับแนวโน้มของโลก

สุดท้ายนี้ ญี่ปุ่นเป็นกรณีตัวอย่างที่ดีว่า การจะใช้เครื่องมือใดในการแก้ปัญหาทางเศรษฐกิจต้องพิจารณาให้รอบคอบ และรอบด้าน รวมถึงต้องพิจารณาถึงความแตกต่างของแต่ละประเทศ ซึ่งจะส่งผลให้ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาแตกต่างกัน อย่างไรก็ตาม หลายคนมอง QE ในแง่ลบว่า ทำให้เกิดเงินเฟ้อทั่วทั้งโลก ประเทศพัฒนาแล้วเอาแบงค์กงเต๊กมาซื้อของ ซื้อสินค้า และธุรกิจจริงๆในประเทศเรา ดึงการเจริญเติบโตของประเทศกำลังพัฒนาไปให้ประเทศพัฒนาแล้ว แต่ผมอยากให้คิดว่า ตอนเริ่มแรกที่อเมริกาเริ่มใช้ QE ทำไมถึงไม่มีใครคัดค้านได้เต็มปาก นั่นก็เพราะเมื่อประเทศที่มีเศรษฐกิจขนาดใหญ่เหล่านี้ล้ม ประเทศอื่นๆย่อมล้มตามกันเป็นลูกโซ่ ยิ่งตลาดใหญ่ที่สุดในโลกอย่างอเมริกายิ่งไม่ต้องพูดถึง ถ้าล้มขึ้นมา ทั่วโลกต้องตายตามแน่นอนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วจะให้เค้าแก้ปัญหาเศรษฐกิจแบบไหม กู้มาหรือ? ตอนวิกฤตต้มยำกุ้งปี 40 ไทยต้องกู้เงินจาก IMF แต่ประเทศเหล่านี้เวลาล้มจะไปกู้เงินมหาศาลจากใคร ประเทศกำลังพัฒนาหรือ? ถ้าทำเช่นนั้นก็จะกลายเป็นเตี้ยอุ้มค่อมอีก เพราะประเทศกำลังพัฒนาก็ให้กู้ไม่ไหว และประเทศที่กู้ไปก็ไม่แน่ว่าจะใช้หนี้ไหวด้วย สุดท้ายก็ได้กอดคอกันตายทั้งโลก ดังนั้นที่อเมริกาตัดสินใจใช้ QE ก็นับว่าไม่ได้ทำอะไรผิด หากจะผิด ก็ผิดที่อเมริกาไม่ยอมปรับโครงสร้างของประเทศตัวเอง อัดแต่ QE จนเริ่มระบบการเงินทั่วโลกเริ่มบูดเบี้ยวอย่างในทุกวันนี้

ข้อมูลและรูปภาพบางส่วนนำมาจาก telegraph.co.uk

The post สังเวย QE ฤา จะเป็นจุดจบของญี่ปุ่น appeared first on A blog.